Home | Spanje/Portugal | Belarus | Griekenland | Turkije | Amerika/Canada | Italie | Mnt Ventoux | koffers | schilderijen

Motorvakantie naar Belarus mei 2010

 30 april – 891 km. van huis naar hotel Sunny in Poznan

Vannacht licht geslapen en regelmatig even wakker geweest. Best spannend wat we allemaal tegenkomen de komende twee weken. Om 6:30 uur opgestaan en een uurtje later zijn we vertrokken. Het is behoorlijk bewolkt en het dreigt te gaan regenen. Gelukkig houdt dat met drie druppels op. Wel steeds bewolkt, maar prima weer gehad. Vanwege Koninginnedag is het lekker rustig op de weg, we schieten aardig op. In Duitsland neem ik per ongeluk de verkeerde afslag en moeten we keren. Een vogel boven ons heeft dit in de gaten en laat een hele dikke flats vallen precies op mijn helm. Het komt zo hard aan, dat de smurrie zelfs aan de binnenkant van het vizier komt en stinken, bah, wat vies!!. Bij de volgende stop alles gepoetst. Blijkt dat er ook zelfs spetters op mijn bril, neus en kin zitten, bah, bah.

De hele dag doen we niets anders dan rijden, stoppen en tanken. Hoe laat we de Poolse grens bereiken weet ik niet meer, maar we kunnen zo doorrijden. We zijn even gestopt om een foto te maken. Dan begint de ellende pas, wat een drukke tweebaansweg en om de haverklap een dorp, waar je niet harder dan 50 of 60 mag rijden. Het schiet voor geen meter op. Ook staat er regelmatig een behoorlijke file wegens wegwerkzaamheden. Die rijden we voorbij. Op een gegeven moment rijden we weer een hele dikke file voorbij, blijkt er een ongeluk gebeurt te zijn op de doorgaande weg. Wij mogen gelukkig door een dorpje rijden en niet te lang erna komen we eindelijk op de snelweg. Om 19:00 bereiken we het hotel in Poznan. Hé hé, wat een eind gereden vandaag, maar het ging prima. Na een douche hebben we gegeten in het bijbehorende restaurant. We zitten er maar samen, maar het eten smaakt prima.




1 mei – 527 km. van hotel Sunny in Poznan naar hotel Trio in Bialystok

Vanochtend eerst van het ontbijt genoten in het hotel en daarna de motoren weer opgeladen. Oeps het begint te spetteren. Eerst maar eens een pinautomaat zoeken, we hebben nog steeds geen zlotys. Het eerste stuk snelweg schiet lekker op. Keurige weg, alleen de benzinepompen zijn niet zo dik gezaaid. Gelukkig bereiken we eentje op tijd. Als we afslaan, is er alweer een ongeluk gebeurd, maar wij mogen er weer langs van de brandweer. Volgetankt weer verder, bah het begint nu echt te regenen en het houdt voorlopig ook niet weer op. Het rijdt akelig in de regen, maar ja we moeten toch verder. Na een poosje houdt de snelweg weer op en moeten we over een tweebaansweg verder. Dit schiet voor geen meter op, we rijden ongeveer 50 à 60 km. per uur en dat helemaal tot aan Warschau. Wat een ellende deze weg. In Warschau zijn de wegen ook bar slecht. Je moet donders goed uitkijken, niet door een plas rijden, want je weet niet hoe diep het gat daaronder is. Dan moet je nog op je medeweggebruikers en de borden letten en dan regent het nog steeds. Best vermoeiend. Na Warschau regent het niet meer zo hard, maar het water spettert zo hoog op, dat het net zo goed wel had kunnen regenen, beide keren word je even nat. We besluiten om maar een bakje thee te gaan drinken om warm te worden. Bij de pomp staan allemaal Poolse motorrijders, maar ze spreken jammer genoeg geen Engels. Het laatste stukje nog, het is een mooie tweebaansweg met aan beide zijden uitvoegstroken van ongeveer anderhalve meter. Als iemand wil inhalen, wijk je hiernaar uit, Je rijdt dan met z’n drieën naast elkaar, maar dat gaat uitstekend. Alhoewel, soms niet, ineens is een auto in de vangrail geknald. De auto voor Ritske remt behoorlijk, dus hij moet hard in de remmen om de auto te ontwijken, zo gebeuren dus de ongelukken. Na wat omzwervingen in de stad, bereiken we hotel Trio. De zijkoffers van mijn motor zijn vreselijk smerig, dus ik maak ze schoon onder de kraan. We nemen een lekkere warme douche en hangen alles te drogen. Na het eten lopen we nog even een stukje en zitten daarna lekker op onze kamer.

2 mei – 197 km. van hotel Trio in Bialystok naar Lida

Vandaag een spannende dag, we gaan de grens over naar Belarus. Gelukkig regent het niet meer, hopelijk blijft het droog vandaag. Eerst de 50 km. naar grens. De weg is best goed en het gaat lekker vlot. We rijden achter een volkswagenbusje uit Belarus, die weet waar hij heen moet, we blijven er mooi achter. Bij de Poolse grens hoeven ze alleen maar het paspoort en de motorpapieren te zien. We krijgen aan de kant van Belarus een klein briefje en we moeten naar de "rode zone" rijden. Daar zijn parkeerhokken en daar zetten we de motor maar neer. Nu wordt het echt spannend. Eerst wil iemand ons paspoort zien en het papiertje van de eerste controlepost. Dan komt er een douanebeambte op ons af die vraagt of wij Engels spreken. Zij heeft ons de hele tijd geholpen, van hokje naar hokje, van loket naar loket. Eerst moeten we een heel formulier invullen over wat we bij ons hebben en dat we een motor meenemen naar Belarus. Daarna moeten we een ziektekostenverzekering kopen à 8 euro. Dit duurt een hele tijd, de printer is kapot en alle formulieren moeten met de hand ingevuld worden. Ik moet hier wachten en Ritske gaat met de dame een ander kantoor binnen. Eindelijk heb ik het papier, maar moet ik wachten tot Ritske weer naar buiten komt. Dan mag ik naar binnen en moet hij de verzekeringspapieren ophalen. Binnen moet ik weer de motorpapieren laten zien en het paspoort. Ik krijg een formulier mee en ondertussen is Ritske ook weer binnen. We moeten nu naar de bank, daar moeten we vier euro betalen en krijgen we nog een formulier mee. Hiermee moeten we weer terug naar het eerste loket. Nog een stempel erop en dan naar het volgende loket. Alle formulieren worden nog een keer gecontroleerd en voorzien van stempels en handtekeningen. We krijgen het allereerste formulier ook weer terug en dat moeten we bij de slagboom laten zien. We willen net vertrekken als er een groep motorrijders aan komt, even wachten en kijken wie het zijn. Blijken het Duitsers en Nederlanders te zijn en Rob de Jong, van Ride-On Motortours is er ook bij. Ik herkende hem direct, we zijn een keer bij Rob en Dafne geweest voor informatie over Belarus. Hoe is het mogelijk dat we elkaar hier treffen. We hebben even staan kletsen en toen zijn wij weer op weg gegaan. Na 100 meter is er inderdaad een slagboom en kunnen we het formuliertje inleveren en mogen we Belarus binnenrijden. We hebben bij een benzinepomp Katja gebeld dat we over ongeveer twee à drie uur in Lida aankomen. Eerst gaan we richting Grodna, de wegen in Grodno zijn bar slecht. De wegen buiten de steden zijn heel goed.

We stoppen zo nu en dan om een foto te maken, zo ook bij Lida. Hier kijken we ook even op de plattegrond van de stad hoe Katja te bereiken. We rijden net weer een paar km. als er een man aan de kant van de weg staat die ons gebaart te stoppen. Ik snap er niets van, blijkt het Wladimir, de vader van Katja te zijn. Ritske herkent hem van de foto’s. Hij heeft ons opgewacht, geweldig. Hij gaat bij Ritske achterop, zonder helm en stuurt ons naar het huis van een buurman, waar de motoren gestald worden. We nemen eerst een douche en gaan daarna eten. We hebben heerlijk gegeten. Daarna gaan we een stukje lopen met Katja en Nadia. ’s Avonds bekijken we foto’s en drinken koffie. Een zeer enerverende dag.



3 mei – in Lida

Vannacht redelijk goed geslapen en om half negen opgestaan. Katja moet vandaag werken, mar ze hoeft pas om elf uur te beginnen. We ontbijten en kijken daarna foto’s van Katja. Daarna gaan wij met Nadia op weg naar het station en Katja gaat naar de school waar ze werkt. Eerst gaan we even een foto maken waar de motoren gestald staan, ze staan er nog. We bekijken het monument van het station en maken daar ook weer wat foto’s. We gaan met de bus weer terug naar huis, het is een behoorlijk stuk lopen en ik wil mijn knieën een beetje sparen. Daarna maakt Nadia een lunch voor ons klaar en wachten we tot Katja weer terug komt van haar werk. Om vier uur is Katja weer thuis en gaan we met de Matroesjka (klein busje) naar de stad. Allereerst gaan we naar het politiebureau om ons te laten registreren. Eerst zijn we in het verkeerde gebouw. In het juiste gebouw blijkt dat de mevrouw die de registratiemoet doen niet op haar plaats zit. We wachten een kwartiertje, maar ze is er nog steeds niet. Katja vraagt nog een keer, maar haar collega weet het niet. Wij krijgen een telefoonnummer mee en proberen het morgen nog een keer. Daarna lopen we door de stad en bekijken we allerlei monumenten, natuurlijk is er ook een standbeeld van Lenin. In een juwelierszak proberen we oorbellen voor mij te kopen, maar het is een hele vreemde sluiting, die niet past. Bij een stalletje kopen we een lokaal drankje. Nadia vertelt dat dit van brood gemaakt is. Wij vinden dit nogal apart, maar het zal wel. Blijkt dat het van koren, waar ook brood van gemakt wordt, wordt gemaakt.



Kleine spraakverwarring. We hebben ook nog roebels gepind, ging in één keer goed. We kopen een kaart en een boekje van Minsk. Daarna bekijken we het kasteel van Lida, maar we kunnen niet veel zien. De hele stad wordt gerenoveerd, omdat er in september een groot oogstfeest plaatsvindt. Loekasjenko komt ook langs en daarom moet alles er netjes uit zien. De regering stelt hier geld voor beschikbaar.



4 mei – in Lida

We gaan vandaag weer proberen ons te laten registreren bij de vreemdelingendienst. Katja belt eerst of de mevrouw nu wel aanwezig is. Ja ze is er, dus we gaan snel op pad. Eerst moeten we een formulier halen bij gebouw één. Voorbeelden hoe je dit formulier moet invullen hangen in gebouw twee. Daar vullen we alles in en gaan weer terug naar gebouw één, waar we een stempel krijgen. Nu moeten we naar de bank om leges te betalen. Weer terug naar gebouw één, waar we weer een stempel krijgen. Maar we zijn nog niet klaar, we moeten nog een keer naar gebouw twee om nog een stempel te halen. Dezelfde mevrouw komt langs om ons een stempel te geven. Wij zijn nu officieel geregistreerd en krijgen hiermee geen problemen als we het land weer uit willen.
Na alle formaliteiten gaan we naar huis om te lunchen en doen we een dutje. Om drie uur gaan we weer naar de stad en ontmoeten Nadia die klaar is met werken. We lopen langs een fabriek waar ze bier en andere dranken maken zoals we gisteren bij het stalletje hebben gedronken. Daarna komen we bij een meer. Daar zien we een hek waar allerlei sloten aan vastgemaakt zijn. Als een Russisch stel gaat trouwen maken ze een slot met hun namen erop vast aan een hek.


Kasteel van Lida



Treinmonument in Lida

Heel leuk om te zien. We lopen nog een stuk om naar de nationale begraafplaats te gaan. We kunnen dit niet bereiken, omdat de weg opgebroken is. We gaan terug naar de stad en ondertussen begint het te regenen. We besluiten om naar een museum te gaan. Hier hangen allerlei schilderijen van en schilder die gisteravond in het nieuws was, zijn naam is: Victor Zolotilin. Geweldige landschappen kan hij schilderen. Heel leuk om te zien. We gaan nog een paar winkels langs, onderweg komen we Wladimir nog tegen. Hij vertelt dat hij laat of helemaal niet thuis komt. We gaan weer met de bus terug, die ontzettend vol, er kan werkelijk niemand meer bij. Thuis blijkt dat Olja naar Minsk is voor een kroon, ze komt laat thuis. Katja maakt eten voor ons vieren klaar. Na het eten komt Olja thuis zonder kroon, moet ze nog een keer. Ritske brengt samen met Katja en flesje drank naar de buurman waar onze motorfietsen staan.
’s Avonds zitten we gezellig bij elkaar en drinken een wijntje en eten lekkere broodjes die Nadia voor ons gekocht heeft.

5 mei – 170 km. van Lida naar hotel Orbiti in Minsk

Bah het regent en niet zo zuinig ook. Dat wordt dus een nat pak. Na het ontbijt pakken we alles in en halen de motoren op. Wij moeten wachten op een taxi met het oversteken, maar de taxi gaat dezelfde straat in als waar wij heen moeten. Blijkt Wladimir in de taxi te zitten. Hoe kan hij ooit op hetzelfde moment arriveren als wij. Met russen blijf je voor verrassingen staan. Samen met Wladimir halen we de motoren op en rijden naar Katja haar huis. We laden de motoren op en Wladimir laat nog steeds de taxi op hem wachten. Katja verteld ons dat haar vader ons de stad uit zal geleiden. De eerste twee straten zijn vol met gaten en blubber, gelukkig redden we het zonder ongelukken. Daarna komen we op een grotere weg, maar nog steeds vol met gaten.


De taxi zet de sokken er in, we moeten wel volgen. Gaar hij ook nog een keer auto’s inhalen, ik (Aly) heb zeven kleuren gescheten, dat kleine stukje. Vlak voor de M6, de weg naar Minsk, nemen we afscheid van Wladimir. Geweldig dat hij ons zo uitgeleide heeft gedaan.
We komen al snel een benzinestation tegen. De eerste keer dat we in Wit-Rusland tanken. Je moet eerst betalen en dan tanken, dat is dus schatten hoeveel liter we nodig hebben. Ik ga twee keer betalen voor 10liter. Het past precies in onze benzinetanks. We gaan op weg in de stromende regen. Niet leuk om zo te rijden, gelukkig is het maar 170km. Ritske rijdt voor en wil ergens proberen te stoppen. Alleen is er nergens benzinestation of cafe te bekennen. Eindelijk, zo’n 20 km voor Minsk is er een benzinestation met een restaurant. We zijn kleddernat, maar gaan toch maar naar binnen. Ritske heeft steenkoude handen en mist nu toch handvatverwarming. Binnen durven we niet te gaan zitten, maar de mevrouw achter de tap zegt dat we rustig kunnen gaan zitten.


Aly wil ook warme handen.

We drinken er twee heerlijke bakken koffie. Het regent nog steeds als we weer op weg gaan. We hebben op de kaart uitgerekend dat het ongeveer 4 km Minsk in is waar het hotel staat. Na 5 km hebben we nog niets gevonden en slaat Ritske rechts af. Op een parkeerterrein blijven we staan en ga ik aan jonge mensen proberen te vragen of ze hotel Orbiti ook weten te vinden. Ik vraag het in het Russisch aan een jongeman, maar die weet het niet. Dan loopt er een mevrouw van onze leeftijd langs en die zegt om mee telopen en dan zal ze het mij laten zien. Nog geen 100 meter terug ligt het hotel. In één keer gevonden, dat is een meevaller. Er is een kamer vrij en we brengen alle bagage naar de kamer op de 11de verdieping.




Na een lekkere warme douche gaan we naar de markt beneden. Daar vinden we een overhemd voor Ritske, die kan er wel één gebruiken, want het is nu bepaald geen zomer qua temperatuur. We kopen ook nog een paraplu, alhoewel het bijna droog is. Dan besluiten we om met de metro de stad in te gaan. We willen de bibliotheek zien, het gebouw is wereldberoemd. Het eerste stukje metro is makkelijk, maar dan moeten we station Wostok hebben en dat staat niet op de borden. Ik besluit een paar meiden aan te schieten en hen in het Engels te vragen of ze ween welk station we moeten hebben. Blijkt dat ze de naam van het station hebben veranderd, net zoals vele straten een andere naam hebben gekregen. We staan op de metro te wachten als een meisje van een jaar of 15 ons steeds aankijkt. Blijkt dat ze ook Engels kan spreken en aan ons hoort dat we buitenlanders zijn. We stappen uit de metro en bekijken het indrukwekkende gebouw. Heel mooi.


We willen eindelijk ook wel eens iets eten, we hebben behoorlijke trek. Op de terugweg vinden we een restaurantje. Ik heb zin in soep en bestel een tomatensoep. Ritske neemt hetzelfde, als de soep komt blijkt het koude soep te zijn. Het smaakt ook nog redelijk, alleen word je er niet warm van. We gaan terug naar het metrokruispunt en daar gaan we naar boven. Hier is het centrum van Minsk. We drinken staande (op z’n Russisch) een bakje thee met een lekkere soes.



Eindelijk een beetje warmte van binnen. We lopen nog een stukje en vinden een grote winkel. Hier kopen we wat souvenirtjes, blijkt dat we in de beroemde ӶYM hebben gewinkeld. Heel leuk.
We gaan weer terug naar het hotel en daarna gaan we eten in de pizzeria naast het hotel. Daar treffende we de twee mannen die samen met ons in de lift stonden weer. Eén van de mannen zei in de lift ‘tot ziens’ tegen ons. Ik vraag hem in het Nederlands of hij ook uit Nederland komt. Nee hij komt uit Praag en is hier voor zaken, maar hij heeft negen jaar in Nederland gewoond. Blijkt dat hij ook motor rijdt en hij geeft ons zijn adres in Praag als we daar nog eens komen. Ook geeft hij ons de naam van het metrostation waar we de oude stad kunnen vinden die niet platgebombardeerd is tijdens de tweede WO.
Ondanks de regen hebben we toch nog een geweldige dag gehad met hele leuke verrassingen.

6 mei – in Minsk

Heel lekker geslapen in hotel Orbita en het ontbijt smaakte heerlijk. Na het ontbijt gaan we de stad in. We zoeken het oude Minsk op. In de tweede wereldoorlog is het centrum van Minsk bijna helemaal plat gebombardeerd. Er zijn ongeveer 50 huizen blijven staan. Deze zijn in opdracht van Breznjev opgeknapt in oude stijl.



Hier is ook weer een oorlogsmonument met bloemen. De bevrijding leeft in Wit-Rusland nog erg. Op het Oktyabrskaya Square zien we allemaal voorbereidingen voor de 9 mei viering (Bevrijdingsdag). Aan de overkant van de straat staat een monument met een tank.


Ervoor staan wel zes dikke mercedesen in het gelid, waarvoor weten we niet. De voorste begint te toeteren en ze rijden allemaal in het gelid weg. In de ӶYM vinden we een leuke pet voor Ritske. Deze winkel is veel uitgebreider dan de ӋYM. We zoeken alles af naar een leuk cafeetje om koffie te drinken. Eindelijk vinden we er een, blijkt het ook nog een heel leuk ding te zijn. Het is er absoluut niet duur en behoorlijk druk. We zitten even lekker om onze vermoeide benen rust te geven. We gaan terug naar het hotel en nemen een middagrust. Aan het eind van de middag gaan we terug naar de stad. Met de metro is dit heel makkelijk, je komt overal makkelijk en snel. We gaan het station bekijken. Hier vinden we ook aanzichtkaarten om te versturen. De verkoopster legt ons uit waar we postzegels kunnen kopen, maar we hebben het postkantoor niet kunnen vinden. Moeten we in Mogilev maar postzegels kopen. We eten heel lekker in hetzelfde restaurant als vanochtend en kopen nog een flesje wijn in de GYM. Voor de laatste keer met de metro terug en morgen gaan we naar Mogilev.


metrostation in Minsk

7 mei – 236 km – van Minsk naar Mogilev

Na het ontbijt gaan we alles weer inpakken voor onze laatste etappe naar Mogilev. Gisteren hebben ze goed weer voorspeld en waarachtig het komt ook nog uit. Het is heerlijk warm buiten. Eerst gaan we betalen bij de receptie en halen daarna de motoren op. Op het parkeerterrein wil de bewaker onze rekening zien, hebben we maar voor één motor betaald. Bij de receptie betalen we ook nog voor de andere motor. De truien hebben we vandaag niet nodig en stoppen we in de koffer. Bij de motor aangekomen ben ik mijn sleutels kwijt, weer naar de kamer terug en bij de receptie vragen, nergens te vinden. Dan schiet mij te binnen dat ik ze in de trui heb gestopt. Bij de motoren staat Ritske met iemand te praten, ik denk hoe kan dat met iemand uit Belarus. Blijkt het een fries te zijn die in Minsk woont en werkt. We hebben even leuk staan praten en zijn toen op weg gegaan. Eerst neem ik de verkeerde afslag en gaan we de verkeerde kant op. Dan maar tanken en kijken waar we kunnen keren.
Bij het tankstation bel ik Sasha, om te zeggen dat we nog ongeveer twee en een half uur werk hebben om naar Mogilev te rijden. Hij houdt geen rekening met onze snelheidsbeperking(een motor mag hier maar 80 km per uur rijden) en moet een uur op ons wachten. Wij doen het rustig aan en drinken nog een bakje onderweg, nemen een foto van een mooie kerk.


een kopje koffie,lekker.


De kerken zien er meestal erg goed uit



Eindelijk ontmoeten we elkaar. Het is een hartelijk weerzien. Wij rijden achter hen aan naar de garage. Daar zetten we de motoren binnen en gaan naar de flat. Boris heeft een uitstekende maaltijd voor ons gemaakt, hij kan heerlijk koken. Om zeven uur gaan we naar de stad en ontmoeten Dima, Marina en Nikita.

    

 




We lopen een heel eind door het centrum. De stad is behoorlijk gemoderniseerd, zoals alles in Belarus. Door het mooie weer zijn er veel mensen op straat, vooral jeugd. De terrassen zitten gezellig vol. Na de sightseeing gaan we terug naar huis, Dima komt ook nog even langs. We krijgen nog een kleine maaltijd en daarna is het bedtijd.

8 mei – in Mogilev

Vandaag gaan we op stap met Boris en Sasha. Eerst gaan we naar Lesnaia. Daar bekijken we een Katholieke kerk. We mogen zelfs naar boven op de omloop.

  

 Het is een hele mooie kerk, zowel van binnen als van buiten. We steken een kaarsje aan en kopen een icoon. We bekijken ook nog een museum, waar herdacht wordt dat Zweden 300 jaar geleden verslagen is door de russen. Nooit geweten dat Zweden oorlog heeft gehad met Rusland. Het plaatsje draait op het gedenken van deze oorlog. De kerk is ook hiervoor gebouwd, tweehonderd jaar na dato. In het bos hebben we een heerlijke picknick. We gaan nog een stukje verder naar het oosten, naar het plaatsje Slavgorod. Hier wordt de Tsjernobyl ramp herdacht. Ze hebben er een gedenkteken van elk dorpje dat gesloten moet worden vanwege de ramp.



Zeer indrukwekkend. Ook maken we nog een foto van een overgelopen rivier, vanwege de sneeuw.
Daarna gaan we naar de datsja, waar Dima, Marina en Nikita al zijn. We hebben een heerlijke barbecue, alleen moeten we het binnen opeten, want er komt net een onweersbui. Hierna kletsen we nog wat en planten nog wat plantjes in de tuin. Boris en Sasha gaan bij Victor naar de banja. Victor heeft een heel complex laten bouwen met een winkel, café en banja. De vrouwen kunnen niet meer naar de banja, hun tijd is geweest, Ritske en Dima gaan niet naar de banja. We krijgen een heerlijk diner in Victor zijn café. We zijn propvol, maar we hebben een heerlijke dag gehad.

9 mei – in Mogilev

Vandaag gaan we naar de parade. Ben heel benieuwd hoe het zal gaan. Eerst kijken we naar de tv, naar de parade in Moskou. Hier doen 12.000 militairen aan mee. In Mogilev is het natuurlijk veel kleiner. We gaan naar het Leninplein, waar de parade begint. Boris zoekt een goed plekje voor ons, maar daar worden we weggestuurd, dit is alleen voor genodigden. Men moet een speciaal lintje dragen om daar te mogen staan. Boris regelt natuurlijk direct een lintje en die mag ik dragen, maar we moeten wel aan de overkant van de straat staan. De parade begint met allemaal militairen, brandweermensen en natuurlijk militaire muziekkorpsen. Heel indrukwekkend om te zien.











Achteraan lopen kinderen in nationale klederdracht. Vooraan rijdt een tank en daarachter kleine open vrachtauto’s met militairen in uniformen van WO II. Wij zijn heel blij dat we dit mogen meemaken.
Na de parade gaan we naar een groot park, waar allerlei muzikanten optreden en over de oorlog zingen. Ook zijn er heel veel stalletjes waar je vlees en drinken kunt kopen. Alle stoelen zijn al bezet, het is ook gigantisch druk.





We gaan gewoon op de grond zitten en eten gebarbecued vlees en drinken een Belarussisch biertje. Dit is ook iets geweldigs om mee te maken. De russen zijn echte picknickers en eten altijd buiten in het bos als het mooi weer is.
Hierna gaan we naar huis en doen allemaal een dutje. Daarna komt Dima ons halen en gaan we naar een dierentuin. De dieren leven in veel te kleine kooien en zijn volgens mij niet erg gelukkig. Ook zien we een wisent, dit beest lijkt op een bizon en leeft in het nationale park in Belarus en Polen. In een souvenirwinkel kopen we een wizon gemaakt van lindehout.





Het kost € 37,50, dit is natuurlijk een beste prijs, maar de man heeft er vijf dagen aan gewerkt en dan is het helemaal niet duur. De fam. Protas vindt ons eigenlijk een beetje gek om zo’n duur souvenir te kopen. ’s Avonds zitten we thuis, ook lekker voor een keer. Nee dit is niet waar, helemaal vergeten dat we om 21:30 uur naar de vuurwerkshow in de stad gaan. Vanaf de oever van de Dnjepr wordt er vuurwerk afgeschoten. Hel mooi om te zien. Er kijken ontzettend veel mensen naar, het is gigantisch hoeveel mensen er zijn. De auto hebben we moeiteloos heel dichtbij kunnen parkeren, maar dan moeten we terug, net als alle anderen, file dus, een sluipweg opgezocht, dit gaat iets beter, maar het is echt heel erg druk. Propke, op z’n russisch.

10 mei – in Mogilev

Vandaag slapen we uit en na het ontbijt gaan we tanken, scheelt morgen een hele hoop tijd. Gelukkig is het droog, het ziet er wel dreigend uit. Na het tanken weer eten natuurlijk en om twee uur gaan we de stad in met z’n allen. De kleine Nikita gaat van hand tot hand. We vinden na veel zoeken een broek voor mij voor 30 euro en hij zit heel lekker. ’s Avonds gaan we bij Dima en Marina eten. We eten heerlijke kip met salade en aardappelen. Natuurlijk ontbreekt de traditionele wodka niet. Wijn wordt ook steeds meer gedronken in Belarus, dus ik kan een wijntje drinken. Het is een heel gezellig samenzijn. De hele familie krijgt nog een aantal cadeautjes van ons en wij krijgen een nummerplaathouder met Belarus erop in Russische letters van Dima en Marina. ‘Thuis’ zitten we nog even gezellig bij elkaar, nadat wij alles hebben ingepakt. Wij krijgen van Boris en Sasha nog een fles wodka en twee bierglazen. Wij hebben een hele gezellige tijd gehad. Boris en Sasha komen nog met een verrassing, ze willen ons samen met Victor bezoeken. Hij is natuurlijk ook welkom in ons huis.
We gaan niet te laat naar bed, morgen begint de reis naar huis weer en willen we goed uitgerust zijn.

11 mei – 573 km. van Mogilev naar hotel Trio in Bialystok

Om halfzeven zijn we opgestaan. We krijgen weer een traditioneel Protas ontbijt, soep en macaroni. Nog een kop koffie/thee, de laatste dingetjes inpakken en gaan we naar de garage om de motoren op te halen. Ritske vult de olie nog even bij en we kunnen gaan, 2000 km naar huis. Sasha en Boris brengen ons tot buiten Mogilev. Het regent weer eens, gelukkig niet heel erg hard. Volgens de verwachtingen houdt het bij Minsk op, we zullen zien. Ja hoor, 100 km voor Minsk wordt het droog. Gelukkig, dat rijdt een stuk beter. Alles gaat goed, de afslagen bij Minsk en het tanken.


deze man had nog nooit zoiets gezien: handvatverwarming.

Rustig hobbelen we door naar de grens. In Grodno verrijden we ons een beetje, maar we hebben het al snel in de gaten en keren om. Bij een rotonde moeten we rechtdoor, maar dan staat Bialystok ineens niet meer op de borden. Wij weer terug en stoppen op een parkeerterrein. Daar hoort een rus ons praten en vraagt in gebarentaal waar we heen moeten. Hij wijst ons vriendelijk de weg naar de grens.
Bij de grens rijden we een hele rij auto’s voorbij en bij de eerste stop ontvangen we een papiertje, waar onze kentekens en nationaliteit opgeschreven worden. Bij de ‘red channel’ staat niemand en worden we direct geholpen. De douanier spreekt niet goed Engels, maar genoeg om ons te helpen. We vullen weer in hoeveel geld we bij ons hebben en dat we de motor weer terug willen invoeren. Nu staat alles er in het Engels op, op de heenweg alleen maar Russisch, dat scheelt al heel veel. Daarna moeten we het papiertje dat we net hebben gekregen bij een ander hokje van een stempel laten voorzien. De paspoorten worden weer bij een ander hokje gecontroleerd en mogen we doorrijden. Dit alles heeft nog geen 20 minuten geduurd. Bij de Poolse douane moeten we langer wachten. Eerst staat er een rij auto’s die we niet voorbij kunnen, aansluiten geblazen. Ritske raakt aan de praat met een rus die verteld dat een file bij de grens normaal is. Eindelijk zijn we aan de beurt, de paspoorten en kentekens worden binnen gecontroleerd en we moeten alle koffers openen. Er wordt nauwelijks in gekeken, we mogen door. Al met al zijn we binnen het uur door de douane. We rijden door naar Bialystok, naar hotel Trio.

12 mei – 584 km. van hotel Trio in Bialystok naar het Park Hotel in Frankfurt am Oder

We hebben weer lekker geslapen en ontbeten in hotel Trio. Om half negen gaan we op weg. 30 km voor Warschau drinken we een kopje koffie, heerlijk in het zonnetje. We gaan nu niet via Warschau, maar een stuk noordelijker naar de snelweg. Deze weg is veel minder druk en rijdt veel beter dan de drukke weg via Warschau. Het schiet lekker op via deze weg. Dan komt het akelige stuk van Poznan naar de grens nog. Wat een ellende, ontzettend druk, het schiet niet op. Eindelijk zijn we bij de grens en rijden naar het Park Hotel in Frankfurt am Oder. We zijn weer in het westen, en dat is meteen te merken aan de prijs: 95euro voor 1 nacht, maar wel incl ontbijt. Dat is wat anders dan de prijzen in Polen of Belarus.In de stad eten we heerlijk in een Steakhouse. Moregen willen we voor we vertrekken eerst nog wat boodschappen inkopen. Alleen komen we er even later achter dat het morgen Hemelvaartdag is, en de winkels gesloten zijn.
Eén voordeel, dan is het vast rustig op de weg.

13 mei – 675 km. van het Park Hotel in Frankfurt am Oder naar huis

Na een lekker ontbijt beginnen wa aan de laatste etappe van de reis. Het scheelde niet veel of de motorreis was hier voor Ritske geëindigt,wanthij struikelt over een mat, en gaat languit, maar het gaat goed, en we kunnen de motoren opladen en vertrekken. Het is rustig op de weg, er zijn geen files. Het is wel behoorlijk koud, dus we stoppen geregeld om ons weer even op te warmen. We willen bij een Autohof wat eten, maar we doen het niet, het eten is erg 'verlept'. We proberen het bij de eerste de beste Raststätte nog eens. Hier hebben we heerlijk gegeten. Net over de grens met Nederland nog eens gestopt voor een kopje thee om warm te worden. Om 5 uur zijn we weer thuis. We zijn blij dat we deze reis hebben ondernomen, en zijn blij dat we weer zonder ongelukken thuis gekomen zijn.

Home