Home | Spanje/Portugal | Belarus | Griekenland | Turkije | Amerika/Canada | Italie | Mnt Ventoux | koffers | schilderijen

Motorvakantie naar Griekenland – 2011


9 juli – 828 km. van huis naar Basel

Vanochtend zijn we om 08:00 uur vertrokken. Het gaat helemaal prima, wij rijden een 200 km en gaan dan een pauze inlassen en tegelijk tanken. Maar goed dat we direct het regenpak hebben aangetrokken, want voor Heerenveen hebben we de eerste spetters al en bij Steenwijk begint het behoorlijk te regen. Bij Nijmegen is de garmin helemaal in de war, hij rijdt links en rechts door het weiland. In Nederland weet je nog wel waar je ongeveer heen moet, maar in het buitenland wordt het moeilijk. In Duitsland is het weer droog en wordt het heerlijk warm, zelfs 30 ᵒC. Het blijkt dat de route naar Ancona te lang is voor 1 dag. Wij maken een nieuwe route naar Basel. Dit gaat prima. De garmin leidt ons langs hele rustige snelwegen, we gaan zelfs nog een stukje door Frankrijk. Dit is wel tweebaans, maar even verderop wordt het al weer vierbaans. Bij de grens van Zwitserland staan we in de rij voor de douane. We hebben het vignet al op het scherm geplakt. Iedereen mag doorrijden, maar wij moeten stoppen. Wat is dit nu weer? denken we, blijkt dat er iemand gaat oversteken en de oplettende douanier ons even laat stoppen om de mevrouw netjes te laten oversteken. Bij de grens wisselen we 100 euro om in franken. Bij Basel zoeken we een camping. Na enig zoeken hebben we eentje gevonden en er is nog plaats voor ons. We zetten de tent op en na het douchen gaan we op zoek naar eten. Dat hebben ze in de kampwinkel. We drinken een lekker pilsje en eten ook lekker. Ritske een pizza en ik een hamburger. Morgen op naar Italië.

10 juli – 592 km. van Basel naar camping Riva del Setta, ten zuiden van Bologna

Bah, vannacht heeft het geregend. ’s Ochtends is het zwaar bewolkt en mistig van het vocht. De tent is natuurlijk kleddernat, dat wordt nat inpakken. Gelukkig staan de motoren op een stuk asfalt dat al is opgedroogd, kunnen we alles daar neerleggen en inpakken. Om 9:50 uur vertrekken we richting de Gothardpass. Als we gaan tanken, zie ik dat er nog wel veel Zwitserse franks in de portemonnee zitten. Als ik Ritske vraag of hij de camping wel betaald heeft, blijkt dat niet zo te zijn. Oei, foei, foei, wij zijn zonder te betalen weg gereden. Toen Ritske brood ging halen heb ik hem gevraagd of hij ook wou gaan betalen. Hij dacht: natuurlijk betaal ik het brood, dat is toch logisch. We besluiten op de boot naar Griekenland op internet de camping op te zoeken en een mail te sturen dat we de terugweg langs komen om te betalen. Wel heel stom van ons. Op de Gothardpas komen we twee keer twee brommers tegen die met een touw aan elkaar vast zitten. De achterste trekt een karretje mee en de voorste helpt trekken. Een komisch gezicht. We hebben allebei hard op zitten lachen. Na de pas kan het regenpak weer uit, het wordt al lekker warm. De reis gaat zeer voorspoedig, er is geen enkele file. Bij een stop laten we de garmin om een camping zoeken. We besluiten naar een camping 35 km ten zuiden van Bologna te gaan. Het is heerlijk warm weer, 35 ᵒC. Kan de tent ook weer drogen. Het sanitair is niet zo denderend en voor de douches moeten we muntjes gebruiken. We gaan dan maar zwemmen, eerst het zweet eraf spoelen onder de koude douche, brrrr heel koud, en dan zwemmen. ’s Avond gaan we in het restaurant pizza eten, het is een drukte van belang daar. We hebben heerlijk gegeten.

11 juli – 258 km. van camping Riva del Setta naar Ancona

We hebben heerlijk geslapen vannacht, als we wakker worden horen we kleine druppeltjes. Nee hé, het gaat toch niet regenen. Gelukkig zijn het maar drie drupjes, het is wel wat bewolkt, maar verder prima weertje. We kunnen alles weer droog inpakken, heerlijk. Om 9:00 uur vertrekken we richting Ancona. We kunnen rustig aan doen, het is maar een klein stukje. We drinken dan ook uitgebreid koffie en lunch. In Ancona vinden we in één keer de haven, dankzij de garmin en de omschrijving van de anwb. Op het haventerrein moeten we ons inchecken bij Minoan Lines. Op het parkeerterrein raken we aan de praat met een Belg, hij gaat al voor de twintigste keer naar Griekenland. Aan zijn zoon vraag ik of je goed kunt slapen op de boot en of je je matras overal mag neerleggen. Dit kan volgens hem, weten we dat ook zeker. We kunnen weer een stukje verder rijden naar de haven waar de boot aankomt. We mogen helemaal naar voren rijden, motoren moeten eerst op de boot. We zoeken een schaduwplekje om te wachten, het is behoorlijk warm. Als we op de boot mogen, moeten we een vreselijke steile helling op. Ritske gaat achter een auto aan, maar moet halverwege stoppen. Dit lukt hem maar net, als hij niet van die lange benen had, was hij met motor en al weer naar beneden gegleden. Gelukkig sta ik nog beneden, ik wacht tot de hele baan vrij is en kan zonder problemen naar boven rijden. Hoe ik morgen weer beneden moet komen, weet ik niet. Wat ik wel weet is dat ik het nu al doodeng vind. We zetten de motoren goed vast met spanbanden en nemen onze slaapspullen en dergelijke mee naar boven. Daar zijn allemaal zithoekjes en banken waar je kunt zitten. Je ziet veel meer mensen met slaapspullen lopen. Iedereen zal vannacht wel ergens een plekje zoeken. We raken aan de praat met een Grieks stel dat in Italië studeert. Om half twaalf zoeken we een rustig plekje en leggen in een gang naast het restaurant onze slaapmatten neer. Wonder boven wonder slapen we ook nog goed.




 

Dag 4 di 12 juli – 224 km. van Patras naar camping Athens in Athene

Om zeven uur breken we onze slaapplek weer op en zoeken de zithoekjes weer op. De Griekse jongen wordt net wakker, hij heeft op onze zitbank geslapen en zijn vriendin op de andere. We gaan ons opfrissen en maar weer lezen. Er komt een Griekse moeder met twee dochters en een zoontje naast ons zitten. Ineens vraagt één van de meiden of wij Nederlands zijn. Spreek jij dan Nederlands vraag ik, natuurlijk zegt ze. Ze is geboren in Nederland en woont nu in België, waar ze een restaurant hebben. Ze gaan voor vakantie naar Griekenland. Hun vader heeft hen naar Ancona gebracht en is nu weer onderweg naar België. Zo maak je altijd grappige dingen mee op reis. Nog een paar uur en dan mogen wij van de boot af. Ik hoop dat het goed gaat met het naar beneden rijden. We gaan op tijd naar het parkeerdek om alles weer op te laden. De bootmensen hebben de motoren op hun manier met hun eigen spanbanden vastgesjord. Ze staan nog mooi geparkeerd. De oprijlaan is nu mooi droog en lang zo steil niet als in onze gedachten. Dit geeft weer moed, ik was het afgelopen uur best wel wat zenuwachtig om naar beneden te rijden. Het gaat wonderbaarlijk goed. Poeh die hindernis is ook weer overwonnen, nu op naar Athene. Het is bloedje heet in Griekenland, maar na een poosje zijn we daar ook weer aan gewend. We eten onderweg bij de mc Donalds. In Athene rijden we in één keer op de goede weg, een hele drukke weg. Dat wordt wat als daar de camping aan ligt. We moeten de camping eerst voorbij rijden. Ritske stopt aan de kant van de weg. Ik moet halsbrekende toeren uithalen en een auto met een handbeweging duidelijk maken dat ik ook naar rechts wil om te stoppen. Dit gaat gelukkig goed. Daarna zien we een afslag naar links en gaan we dezelfde weg weer terug naar de camping. Die is al snel gevonden. Een keurige camping, waar we om half acht aankomen. Tot onze verbazing mogen we onder een afdak kamperen vanwege de hitte en de felle zon. We zetten snel de tent op en dan al het zweet wegspoelen onder de douche en snel naar het terras voor een pilsje of twee om de vochtspiegel weer op peil te brengen. Zweten wil het wel met 38 ᵒC.

 

Camping Athens

13 juli – 0 km. naar het Nationaal museum en het Syntagma plein en ’s avonds naar de V-strom club in Athene

protest in Athene






Het is heel warm vannacht, we slapen zonder slaapzak en bovenop de lakenzak. Ritske gaat zelfs twee keer naar buiten om af te koelen in de stoel en daar verder te slapen. We slapen zelfs tot negen uur dankzij het afdak. We doen vanochtend rustig aan, eerst lekker ontbijten, dan de stapel was wassen. En daarna een kopje koffie. Echt het kampeerleven zo’n ochtend. We kopen bij de receptie kaartjes voor de bus/metro, ze kosten maar 1,40 per stuk. We gaan eerst naar het nationaal museum. Wat is daar veel te zien, heel interessant allemaal. We willen het Syntagma plein natuurlijk ook zien. Op het plein staan allemaal tentjes en hangen protest spandoeken tegen de regering. We drinken een frappé en bekijken alles maar eens rustig. Aan de overkant van de straat zijn de parlementsgebouwen. Daar zien we de wisseling van de wacht, heel leuk om te zien. Op het plein kopen we nog een speldje voor mijn jack en een wachters popje. Met de metro en bus gaan we weer terug naar de camping. Allereerst een koud biertje kopen en uitrusten. Zeer dorstig weer. Bij een supermarkt vlakbij doen we boodschappen. Na het eten lopen we naar café Peach waar de V-strom club bijeen komt. Er staan al een aantal motoren en een groep mensen. We schuiven aan, niemand kijkt ons aan. Ze kunnen ook niet aan onze neus zien dat Ritske ook op een V-strom rijdt. Ik vraag of er ook iemand Engels spreekt, verschillende mensen kunnen Engels. Ze vinden het heel interessant dat Ritske ook een V-strom heeft en we raken al snel aan de praat. Dan komt het home-made rek en koffers ter sprake. Ja en dan worden ze wel heel nieuwsgierig. Iemand gaat mee naar de camping, niemand ken de camping trouwens, en Ritske haalt zijn motor met één koffer op. Als we weer thuis zijn moeten we foto’s e.d. sturen, want een rek met koffers kopen is ook daar erg duur. We delen gadgets van onze club uit en krijgen ieder een pet en Ritske krijgt een zwart t-shirt en ik een roze. Geweldig, er is ook aan de vrouwen gedacht. We hebben een hele gezellige avond gehad.

14 juli – 0 km. naar de Akropolis en museum Akropolis

Het is wel een ‘kolere’ herrie zo’n achtbaans weg naast de camping, aan de andere kant je went er ook aan. Vannacht beter geslapen dan gisternacht met al die herrie. Ritske is wel weer in de stoel begonnen vanwege de hitte. Het koelt ’s nachts ook niet meer af dan tot een graadje of 26. We staan vanochtend vroeg op om op tijd bij de Akropolis te zijn. Eerst kunnen we het niet vinden als we uit de metro stappen, maar een behulpzame Griek helpt ons op weg. Gisteren hielp ons ook ongevraagd iemand om de juiste uitgang van het metrostation te vinden. Ze zijn heel vriendelijk, de Grieken. Bij de Akropolis vragen we om de ingang van de lift. Dit is nog een heel festijn. Er komt een Griekse vrouw, die bijna met een Nederlander zou gaan trouwen en Nederlands verstaat, ons helpen. Ze regelt een rolstoel voor mij, ziet er beter uit volgens haar en dan ben je echt invalide! ahum!. Ritske duwt me onhoog naar een traplift en dan gaan we met een kooi aan een bouwlift omhoog. Zo kom ik zonder last van mijn knieën te krijgen boven, alhoewel, ik voel mij wel een beetje bezwaard hoor. Ritske loopt boven wat rond en maakt foto’s. Via dezelfde manier weer naar benden. Daarna zitten we heerlijk op een terras en gaan dan naar het Akropolis museum. Hier kun je opgravingen door glazen vloer-platen zien en staan allerlei beelden tentoongesteld. Met een film laten ze ons zien hoe de Akropolis er vroeger uitzag. Op de tweede verdieping is hij nagebouwd, met rvs pilaren en heel veel afbeeldingen. Heel interessant om te zien. We gaan weer terug naar de camping en gaan daar lekker luieren. Vanavond uitzoeken waar we morgen heen gaan. Het is wel erg warm in Athene met  38 ᵒC, maar in Nederland hoost het, dus niet klagen







op weg naar de 'bouwlift'

15 juli – 140 km. van Athene naar camping Triton II in de buurt van Nafplio

We breken op in Athene en op advies van de leden van de V-strom club gaan we richting Nafplio. Volgens hen zijn de campings aan de oostkant van Peloponessos beter en de stranden mooier dan aan de westkant. We vinden een leuke camping direct aan het strand. Weer kunnen we overdekt kamperen. Het is nog steeds behoorlijk warm. Na het opzetten en een koel ijsje gaan we naar het strand. Daar staan allemaal ligbanken met parasols. Je mag er gratis op liggen als je iets te drinken besteld. Dat is niet zo’n moeilijke keuze als het warm is. Het water is heerlijk warm, we komen helemaal bij op het strand. Heerlijk genieten. Voor de rest niets bijzonders gedaan.





 Even een meloen eten

16 juli – 172 km. rondje gereden

Vannacht heerlijk geslapen, het is hier ’s nachts toch iets koeler dan in Athene. Wel hebben we last van het oorverdovende lawaai van krekels, maar dat went ook wel weer. We zetten een route uit en rijden eerst naar Nafpoli. Hier is een heel oud fort boven op een berg. We klimmen er niet heen, veel te warm. Voor een foto zijn we net te ver gereden, volgende keer beter. Het is behoorlijk warm te rijden. Bij een fruittentje aan de kant van de weg stoppen we om een meloen te kopen. Heerlijk smaakt die. De schillen worden aan de kippen gegeven, hebben die ook weer een goede dag. We rijden weer verder om naar het kanaal van Korinthe te gaan. Alleen snapt Ritske de route niet zo goed en rijden we er voorbij. Het oude Korinthe hebben we ook al gemist. Het wil niet zo goed lukken met bezienswaardigheden vandaag, komt vast van de warmte. De terugweg is een hele mooie route. We doen nog even snel een paar boodschappen en gaan dan snel naar het strand om af te koelen. Het is er vandaag veel drukker dan gisteren, de Grieken vieren het weekend aan het strand. Er zijn geen vrije ligbedden meer, maar er is nog wel een ongebruikte parasol. Als we er al behoorlijk lang onder gelegen hebben, komt er een Griek naar ons toe en zegt dat het zijn parasol is. Oeps, dat wisten wij niet, we breken direct op en gaan dan maar douchen en een pilsje drinken. Na het eten gaan we naar het terras. Onze overbuurvrouw zit alleen aan een tafeltje. Wij nodigen haar uit om bij ons te komen zitten. Ze zit aan de whisky en dit is niet haar eerste, ze is al behoorlijk teut. Na twee wijntjes gaan wij maar naar bed, het is ook al twaalf uur, een goed excuus om haar weer alleen te laten

 17 juli – 0 km. dagje strand

Ritske heeft de route langs Korinthe en Nemea nu zelf gemaakt, nu zal het wel goed komen. We gaan hem morgen rijden. Vandaag lekker rustig aan, we gaan een dagje naar het strand. Wij maken ongevraagd weer gebruik van een lege parasol. Op een gegeven moment komt de eigenaresse naar ons toe. We willen direct gaan opbreken, maar dat hoeft niet. Ze vraagt of we de parasol dan weer netjes willen opbergen als we weg gaan. Dat doen we natuurlijk. Vanochtend komt er een Griek op ons af stappen en vraagt of wij uit Nederland komen. Hij had ons gisteren in het dorp zien rijden. Hij had gezien dat ik op een CBF 1000 rij. Zijn vriend heeft ook zo’n motor, hij heeft hem direct opgebeld, nou moet je eens luisteren. Ik zag een vrouw op net zo’n motor rijden als jij en ze komt helemaal uit Nederland. Zijn vriend wilde het eigenlijk niet geloven, daarom komt hij nu zijn bewijs halen. Heel grappig, zo maak je iedere dag iets leuks mee. Vanavond hebben we maar op het terras gegeten, aangezien de kampwinkel niet zo’n uitgebreide keus in eten heeft en het zondag is en de winkels gesloten zijn. Zo druk het er gisteravond was, zo rustig is het nu. Het is zelfs zo druk geweest, dat bepaalde gerechten uitverkocht zijn. Dan maar iets anders uitzoeken, we eten toch nog lekker.

  Het strand van camping Triton II

18 juli – 190 km. Nemea, Korinthe, kanaal van Korinthe

We gaan nog een poging wagen om de bezienswaardigheden van Nemea en Korinthe te bekijken. Allereerst gaan we naar Nafplio om een foto van het fort bovenop de berg te nemen. De weg er naar toe bestaat uit 899 treden, gaan we dus niet doen. Nafplio is de eerste hoofdstad van Griekenland geweest. Dan gaan we richting Nemea, hier vinden we de ruïne van de tempel van Zeus. Er staan nog drie pilaren overeind. In Korinthe vinden we een mooie kerk. Als we die willen fotograferen, blijkt de kerk te verwijzen naar apostel Paulus. Er staat een grote steen naast met allemaal verzen uit de brief aan de Korintiërs. Ook hier is weer een fort (ruïne) bovenop de berg. Dat laten we maar voor wat het is. Op naar het kanaal van Korinthe. We rijden eerst naar de oude weg die naar Athene gaat. Dit is een houten brug over het kanaal en het water is hier niet zo heel erg diep. Hier ontmoeten we een Duitser die op de fiets Griekenland verkent, diep respect. Volgens hem kun je met een boot door het kanaal varen, alleen moeten we dan eerst pinnen, want ons geld is op. Een pinautomaat vinden we bij de volgende brug. Hier is het uitzicht op het kanaal spectaculair. Het kanaal is 6,5 km lang, 23 m breed en 8 m diep. De bruggen liggen op 60 m boven de waterspiegel. Geweldig om te zien, het water is prachtig blauw. De missie voor vandaag is geslaagd, eindelijk.
http://griekenland.net/vasteland/peloponnesos/kanaal-van-korinthe/





19 juli – 132 km. naar camping Poleologio in Mistras

Het is weer bloedheet als we gaat inpakken, tenminste zo ervaren wij het. Je moet niet in de buurt van Ritske komen, het zweet gutst eruit en dat lijkt heel vies. Na het inpakken neemt hij eerst nog even een korte douche. Onze overbuurman wil ons op de foto zetten als we weggaan. Ze vinden het in Griekenland heel bijzonder dat een vrouw zo ver op de motor rijdt. We rijden een hele mooie route naar Mistras. Onderweg drinken we in een cafeetje een frappé, heerlijk is dat met deze temperaturen. In een ander dorp zien we vier locals iets met droge planten doen. Wij stoppen en ik vraag of ik een foto mag maken. Dat mag. De zaadjes van de plant ruiken heerlijk en het wordt in salades gebruikt. Wat het precies is heb ik niet kunnen ontdekken. In de supermarkt kopen we direct wat kaas, want dat hebben we natuurlijk in de koelkast van de camping laten liggen evenals het koeltasje en de koelelementen, pech. Onderweg picknicken we op een muurtje in de schaduw en vervolgen de mooie route. Het doet ons iets aan Spanje denken, de bergen en de planten en de dorre omgeving. In Mistras vinden we al snel de camping, alleen die staat ons niet aan. We rijden een paar kilometer terug en proberen de andere camping. Die is ok. Na het tent opzetten gaan we afkoeling zoeken in het zwembad, heerlijk verfrissend. Dan nog een pilsje, zo koel je ook van binnen af. Na een uurtje de motor gepakt in korte boek en t-shirt (foei) gaan we op zoek naar een supermarkt. In de supermarkt moeten we van alles proeven en helpen ze ons met het uitzoeken van ons eten. Zeer vriendelijke mensen die Grieken.



20 juli – 122 km. naar Mistras en rondje gereden

Op iedere camping heb je wel wat, hier blaffen de hele nacht honden naar elkaar. Vanochtend gaan we naar Mistras, hier is een kasteel boven op een berg. We moeten wel een stuk lopen. Eerst bekijken we het museum en een klein kerkje. Vooral het kerkje is erg mooi. Dan nog een heel stuk ophoog lopen. We doen rustig aan, ten eerste is het warm en ten tweede wil ik mijn knie niet weer forceren. Eindelijk komen bij het klooster Patenassa aan. Het is heel mooi. In onze reisgids staat dat er tegenover de kerk nonnen wonen. Wij dachten dat die er vroeger woonden, maar ze wonen er nog. Twee mannen zaten op de trap koffie te drinken en als wij aan het uitrusten zijn worden de kopjes voor een deur gezet. Even later doet een non de deur open en pakt de kopjes. Ik heb nog geprobeerd een foto te maken, maar ik was net te laat. Als ik naar het einde van de gang loop, is daar een winkeltje gerund door de nonnen. Er liggen allemaal geborduurde kleedjes en tafellakens. Ook verkopen ze iconen. Hier kopen we één van, we hebben al een Russische en nu ook nog een Griekse. Beneden in het nieuwe Mistras drinken we een frappé en eten een tosti. We kijken nog even in een souvenirwinkel. Hier kopen we een stel oorbellen voor mij en voor de jongens ieder een flesopener met een Griekse afbeelding. Hier hangen ook allemaal fresco’s aan de muur. Op een briefje staat dat ze handgemaakt zijn en dat en soms zelf echt goud in verwerkt wordt. Ze zijn dan ook heel mooi, maar ook erg duur, zomaar 100 euro voor een kleine fresco. Daarna beginnen we met de tour. Op een dorpsplein, in de schaduw natuurlijk, want het is al weer bijna veertig graden, eten en drinken we wat. Door olijf- en sinaasappelboomgaarden vervolgen we de toer. Het is een apart landschap, dor en droog. We maken nog een paar foto’s. Bij een benzinestation tanken we allebei, de motoren benzine en wij wat drinken. Wat krijg je toch een dorst van die hitte. Op de camping allereerst zwemmen en dan een pilsje drinken. Tegen zessen doen we boodschappen en als het wat koeler wordt gaan we eten koken.




 

21 juli – 239 km. Schitterende toer gereden

Gisteravond is ineens de wind opgestoken en vandaag is het ineens 10 graden kouder. Een verademing, even bijkomen. We rijden eerst naar Tripoli. De garmin wil ons een weg langs laten rijden die wel heel erg verlaten is. Ritske zegt, het lijkt wel of is deze weg afgesloten. Hij heeft het nog niet gezegd of er ligt een grote hoop puin op de weg. We moeten keren. Een vriendelijke Griek helpt ons op weg. In Tripoli eten we een broodje chyros en maken we een nieuwe route. Nu het maar net 30 ᵒC is kunnen we ook wel wat verder rijden. Dit blijkt een heel goed besluit te zijn, het is een schitterende route. In een toeristisch dorpje kopen we vier potjes honing met noten erin voor de jeugd en ons zelf. De hele route terug blijft prachtig. Schitterende bochten en uitzichten. In Sparta laten we de garmin om een grote supermarkt zoeken om het avondeten te kopen. Op de camping gaan we niet eens zwemmen, we hebben het niet warm, hoewel het ondertussen wel 33 ᵒC is geworden. Zo snel wen je aan de warmte, hoewel dit een betere temperatuur is. Na het eten besluiten we om Sparta in te gaan, op deze camping zijn de avonden wel erg saai. Er is vandaag wel een grote groep Franse jeugd gekomen, er is in ieder geval meer leven op de camping. In Sparta is het heel leuk. We vinden al snel het plein terug en er speelt een orkest. We gaan van terras naar terras en hebben een hele gezellige avond.








22 juli – 212 km. van Mistras naar camping Aginara Beach

We vinden het niet jammer dat we vertrekken uit Mistras, het is een vreemde camping met heel weinig gasten. Van onze Duitse buren hebben we het adres van een camping aan zee ter hoogte van Olympia gekregen. Ritske heeft het opgeslagen in de garmin en laat hem er naar toe rijden. We gaan toevallig dezelfde route als gisteren, hele kleine dorpjes door en smalle bergweggetjes. Het schiet voor geen meter op. In een grotere plaats drinken we koffie. Ik natuurlijk een frappé, poeh die is deze keer wel heel erg sterk. Zoveel caffeïnen heb ik nog nooit in één keer opgedronken, ik zit daarna bijna te stuiteren op de motor. De bergwegen houden nooit op het duurt dan ook eeuwen voor we de 200 km hebben gereden. Eigenlijk ben ik een beetje chagrijnig, waarom ook altijd de garmin zelf een route laten uitzoeken en niet via de computer, dan kun je tenminste zien waar je langs gaat. Volgende keer de route via de computer maken. De camping ziet er inderdaad heel mooi uit, allemaal bloemen. De mevrouw van de receptie vindt het geweldig dat ik helemaal op de motor hier naar toe ben gereden. Ze zegt tegen een man dat hij een heel mooi schaduwrijk plekje moet zoeken voor deze motorrijders. We zetten de tent op en gaan dan een pilsje drinken. De bar is bij het strand, het is een heel mooi strand, dit moeten we onderzoeken natuurlijk. Er zijn niet veel mensen in het water, het is dan ook behoorlijk koud. We zitten heerlijk aan het strand. Later verteld een Duitse mevrouw dat het twee dagen geleden gestormd heeft en dat het water toen koud geworden is en dat het troebel is geworden. Ze komt hier al 10 jaar en denkt dat het over een paar dagen weer
warm en schoon zal zijn.

  ingang camping

uitzicht van ons plekje.
 

23 juli – 65 km. – stranddag en boodschappen gedaan

We gaan vandaag een stranddag houden. Het zit heerlijk aan het strand. Het water is niet meer troebel, nog wel koud, maar dat geeft niet. We kunnen de hele dag onder een boom in de schaduw zitten. Als we het water in zijn geweest laten we ons opdrogen in de zon en dan weer lezen in de schaduw. We zijn al lekker verkleurd. Om half vijf gaan we boodschappen doen. Bij de supermarkt aangekomen is die pas om half zeven open. Op naar de volgende. Per ongeluk rij ik er één voorbij, de daarop volgende is nog eens tien km verderop. Eindelijk een gevonden. De terugweg is moeilijker dan we denken. De supermarkt staat aan een éénrichtings weg. De garmin heeft hopeloos veel moeite om ons weer terug te brengen. Eindelijk de goede weg gevonden, moeten we nog een paar honderd meter door gravel rijden. Daarna vinden we in één keer de camping, he he, eindelijk. Nu hebben we wel een pilsje verdient. 65 km rijden om boodschappen te halen, het moet niet gekker worden. Morgen maar eens vragen waar de dichtstbijzijnde supermarkt is. Na het eten maakt Ritske nog een foto van de zonsondergang op het strand.

zonsondergang op het strand bij de camping


24 juli – 55 km. – Romeins badhuis en een kasteel bekeken

Gisteravond heeft Ritske de kurkentrekker van het mes in de boom gedraaid, kon de lamp er mooi aan hangen. De boom vond dit niet fijn, hij heeft hevig hars zitten bloeden uit het kleine wondje, mijn krukje zit er ook onder. Dat blijft voorlopig plakken. We gaan eerst een Romeins badhuis bekijken, dit hebben we gisteren onderweg gezien, evenals het kasteel waar we daarna naar toe gaan. Bij het badhuis smeren mensen (voornamelijk Grieken) zich helemaal in met modder. Ze laten het opdrogen en spoelen zich dan schoon onder een straal water. Het stinkt er als de ziekte, echt naar zwavel/modder. Na het badhuis gaan we eerst koffiedrinken en daarna zoeken we het kasteel op. Dit is half gerestaureerd. Het is heel interessant om te zien. Binnen hebben ze een klein museum ingericht met allerlei spullen die gevonden zijn. Als we weer naar de camping willen rijden komt er een auto het terrein oprijden die fruit verkoopt. Wij kopen een meloen, die zijn hier zo lekker. Als we weer op de camping zijn is Ritske zijn oordopjes kwijt. Nergens te vinden, in geen enkele broek/jaszak. Maar weer terug naar het kasteel, daar liggen ze natuurlijk ook niet. Ook niet bij het café. Dit is de tweede keer dat hij bijna nieuwe oordoppen kwijt raakt. Hij is dan ook behoorlijk sjagrijnig. ’s Middags gaan we lekker naar het strand.

Romeins badhuis

25 juli – 321 km. – naar Delphi via ziekenhuis in Patras

Het is weer een dag vol belevenissen. We beginnen bij het begin. We gaan vandaag naar Delphi en blijven daar één nacht in een hotel. Kunnen we de tent mooi laten staan en de laatste dagen genieten van het weer en het strand. Ik heb een leuke route uitgezet en na zo’n 50 km gaan we koffiedrinken op een terras is een heel klein dorpje. De mevrouw spreekt goed Engels en brengt ons ook nog een peertjes uit haar eigen tuin. Als haar man met allemaal groente op het terras komt vraag ik of zij een groentetuin hebben. Ik moet mee naar achteren komen en krijg allemaal groenten mee, tomaten, courgettes, aubergines, komkommer, paprika en grote pepers. Wat een vriendelijke mensen. Ik ga met mijn handen vol groeten op de foto met de eigenaresse, prachtig. We gaan weer verder, het is een hele mooie weg, breed en veel bochten. Het rijdt heerlijk, we schieten lekker op. Ineens hoor ik piepende remmen achter mij en zie ik Ritske niet meer. Ik vraag direct wat er gebeurd is, hij is gevallen. Ik weer terug, maar ik kan hem niet vinden. Ik ben wel drie keer heen en weer gereden. Op het Laatst zie ik hem staan. Twee Griekse motorrijders hebben hem en de motor overeind geholpen. Zijn sleutelbeen doet zeer en er zit een hele dikke bobbel, we denken dat het gebroken is. Drie km verderop is een ziekenhuis zeggen de Grieken. Het is een medisch centrum in het dorp, de dokter spreekt niet eens Engels. Hij bevoelt de schouder en zegt dat we naar Patras moeten voor een foto. We kunnen anderhalf uur op de ambulance wachten, of zelf in een half uur er naar toe rijden. Ritske krijgt nog twee pijnstillers van hem en we hoeven niet te betalen. Ritske gaat bij mij achterop en we vinden het ziekenhuis vrij makkelijk. Wat een vreemd ziekenhuis, de patiënten liggen op de gang en op de eerste hulp liggen ook allemaal patiënten, met heel veel familie er om heen. Het lijkt wel of de familie de patiënten zelf moet verzorgen. De dokter verwijst ons naar de röntgenafdeling en daarna moeten we weer terug komen met de foto. Het sleutelbeen is niet gebroken, er is iets anders beschadigd. (AC-gewricht, alle 3 spieren geknapt..) Dit moet met rust over gaan en als we weer thuis zijn moet hij naar het ziekenhuis gaan. We krijgen nog een recept tegen de pijn. Ook hier hoeven we niet te betalen of onze verzekeringsbewijs te laten zien.”This is Greece” zegt de dokter, wat een service. We rijden weer terug naar de motor, 200 m verder is een apotheek en daar halen we de pijnstillers. Ritske voelt zich zo goed dat hij besluit om toch naar Delphi te gaan. Daar kunnen we lekker in een hotel slapen, toch geriefelijker dan in de tent. In Delphi vinden we al snel het hotel. We gaan douchen en daarna eten. We hebben honger en dorst. Wat een dag.




 26 juli – 226 km. – Delphi bekeken en terug naar de camping

We hebben vannacht niet zo goed geslapen, Ritske vanwege zijn schouder en ik door zijn gedraai. We staan dan ook al om acht uur op en zijn de eersten in de ontbijtzaal. We mogen onze spullen beneden in de hal laten liggen en gaan te voet naar het Orakel van Delphi. Prachtig mooi om dit allemaal te zien, heel indrukwekkend. In het museum zien we een maquette hoe het er vroeger heeft uitgezien, heel groot. We kopen nog een boekje over Delphi, dezelfde soort als dat we van Athene hebben gekocht. We drinken en eten nog een kleinigheid en beginnen aan de terugreis naar de camping. Ik ben benieuwd hoe het met Ritske zijn rijden gaat vandaag. Het gaat goed, want hij stopt de eerste 100 km niet eens. Dan wil hij stoppen om te tanken, maar mist de pomp. Op naar de volgende. Eerst gaan we weer over de indrukwekkende brug naar Peleponessos, ….. Nu op zoek naar een benzinepomp. Als je een pomp nodig hebt vind je ze niet. Na Patras gaan we van de grote weg af en eindelijk in een dorp komen we een pomp tegen. Als we dan weer op de grote weg zitten, is en binnen een km een pomp. Zo gaat het nu altijd. Al snel bereiken we de camping. Ik ruim alles op en ga dan douchen. Het is bewolkt, maar nog steeds behoorlijk warm. Dan gaan we een pilsje drinken. Daarna hebben we allebei geslapen als een blok, vannacht toch te weinig slaap gehad.



Dag 19 – wo. 27 juli – 20 km. – boodschappen gedaan en stranddag




Wij hebben vannacht goed geslapen, ondanks Ritske zijn blessure. Vanochtend ga ik alleen boodschappen doen, kan Ritske zijn schouder rust geven. De winkel vind ik nu heel snel en ze hebben alles wat ik wil hebben. ’s Middags gaan we lekker naar het strand. Het is weer helemaal onbewolkt en het water is ook iets warmer. Verder niets bijzonders te melden.

De uitgang van de camping

28 juli – 126 km. – naar Olympia

Vanochtend is mijn bloed niet goed, de dosering goed aanpassen. Het warme weer krijgt nu toch invloed. Gelukkig hoef ik nog geen contact met de trombosedienst op te nemen. Zondag maar weer even prikken. We gaan vandaag naar Olympia. Als we bij het ticketbureau zijn worden we door een Griek aangesproken. We hoeven niet te betalen. Griekse taxichauffeurs hebben het ticketbureau geblokkeerd vanwege de Griekse crises en iedereen mag gratis naar binnen. Voor ons een meevaller, voor de Grieken is het crisis. Het is weer eens bloedheet, we proberen alles te bekijken en we vinden de plaats waar de Olympische vlam wordt ontstoken ook nog. Dit moeten we toch gezien hebben. We zijn blij dat we er toe gegaan zijn, ondanks Ritske zijn blessure. We eten en drinken wat op een terras en lopen daarna het stadje in. We vinden weer eenzelfde boekje als van Athene en Delphi. Nu hebben we een complete serie. Later zien we een groter boek in het Nederlands, jammer dan, we hebben de andere boekjes al. Op de terugweg stoppen we nog even bij de winkel om wat drinken te kopen en gaan terug naar de camping. Bij de tent laat Ritske zijn motor vallen, tegen de mijne aan. De bevestiging van het scherm begeeft het nu, morgen maar proberen of het met een tie-rip weer vast wil. Moet ook maar bij de schade op. We gaan nog even naar het strand en genieten daarna van een pilsje bij de tent.


de tempel van Zeus






plaats waar de olympische vlam wordt ontstoken.

29 juli – 20 km. – boodschappen gedaan en stranddag

Omdat Ritske liever niet te veel rijdt met zijn blessure doen we de laatste dagen in Griekenland niet veel. Ik ga alleen boodschappen halen en voor de rest is het een hele rustige dag. ’s Middags naar het strand en daarna een pilsje drinken in de bar. We gaan vanavond nog eens in de bar kijken of het er ook gezellig is.

30 juli – 0 km. – stranddag

Vandaag heerlijk lui geweest, energie opdoen voor de terugweg. Ik ben benieuwd hoe het met Ritske zijn schouder zal gaan.

31 juli – 96 km. – van camping Aginara naar de boot in Patras

We pakken rustig in want we hoeven pas om 15:30 uur bij de boot te zijn. Onderweg eten we nog een kleine pizza, hoeven we op de boot niet in de rij voor warm eten te staan. De garmin vindt het kantoor van Minoan Lines perfect. Alleen is het gesloten. Een stukje terug is een nieuw havengebouw, daar maar eens kijken. Daar is het Minoan kantoor ook gesloten, maar er staat wel een briefje op dat we 50 m naar links moeten. Daar is het andere gesloten kantoor. Wij vragen het aan een havensteward. Hij verwijst ons 5 km terug naar de Nieuwe haven. Daar weer gevraagd en een mevrouw zegt ons dat we onze tickets moeten omruilen. Oei als dat maar goed komt. Eindelijk vinden we een open Minoan kantoor. Hier wordt ons doodleuk verteld dat Minoan niet meer vanuit Patras vaart, alleen maar vanuit Igoumenitsa. Dat is kilometers naar het noorden. Ik weiger daar heen te gaan en zeg dat Ritske gewond is. Hij zit ook uitgekakt op de bank. Ze zal proberen onze tickets om te ruilen en belt met een andere maatschappij. Omdat wij met twee motoren zijn en alleen maar een dekplaats hoeven, mogen we met Anak Lines. De boot vertrek binnen een half uur. Eerst moeten wij ons melden bij de andere maatschappij en krijgen daar nieuwe tickets. Daarna heel snel naar de boot. We komen als laatste binnen. Hooguit tien min. later gaat de gate dicht en gaan we varen. Wat een stress, maar we zijn binnen en we hoeven niet naar Igoumenitsa. Wij zijn gelukkiger dan een Duitse motorrijder, die moet wel helemaal naar het noorden rijden omdat hij een hut gereserveerd had. De boot is behoorlijk vol, maar we vinden een plekje in een grote ruimte met allemaal stoelen in rijen, net een vliegtuig. Hier zitten we lekker totdat we bij Igoumenitsa aankomen. Hier komen nog ontzettend veel mensen aan boord. We besluiten om een slaapplek te zoeken, voordat alle leuke plekjes bezet zijn. We vinden helemaal bovenin de boot, direct achter de stuurhut een rustig plekje. Het waait er wel heel hard. Maar ja, een dekplaats is een dekplaats. Op deze boot liggen ze niet in de gangen (mag hier niet) en in de ruimte waar we eerst zaten is het vreselijk benauwd. We drinken onze fles wijn leeg en proberen dan te slapen. Dit valt niet mee met windkracht zeven. Maar liever veel wind om ons hoofd dan heel veel mensen lawaai te maken. We slapen niet goed, we doen wat hazenslaapjes. Maar slaap je niet, rust je toch. We staan om 7:00 (6:00 uur Europese tijd) op.


1 aug. – 446 km. – van Ancona naar Air Bag Motel in Lodi

We zitten nog een poos bij de bar aan dek en raken aan de praat met een Canadese mevrouw. Ze is met haar gezin al zes weken op vakantie in Griekenland. Haar man is een Griek en zijn ouders zijn weer teruggekeerd naar Griekenland. Leuk met haar gekletst. Om half twaalf moeten iedereen zich bij de trap verzamelen. Het is een grote chaos en maar wachten. Hier raken we aan de praat met een Griekse Nederlander. Hij vertelt dat de douane alle vrachtauto’s op vluchtelingen controleert. Eindelijk mogen we naar beneden. Via een omweg vinden we de motoren terug. Hier treffen we twee Turkse jongen uit Groningen, die op de motor heel Turkije hebben doorkruist. Ze schatten dat ze wel op 10.000 km komen als ze weer thuis zijn. Het is ontzettend warm geweest in Turkije. Vol goede moed beginnen we aan de terugreis, blij dat we eindelijk van de boot af zijn. Het rijden gaat gelukkig goed met Ritske zijn schouder. Vlak voor Milaan gaan we een hotel zoeken. Dit is snel gevonden, alleen het is gesloten. We vragen iemand en die verwijst ons naar een B&B. Dit is van een heel oud stel en ze spreken geen Engels. Met veel handen en voeten mag ik de kamer bekijken, heel ouderwets en geen badkamer op de kamer. We zoeken verder. Na een uur zoeken en verschillende dichte hotel vinden we in Lodi eindelijk een motel dat open is. He he, snel douchen en een dutje doen. Voor het Motel is een Chinees restaurant, daar kunnen we vast wel iets eten. Het is geen Chinees, maar een Italiaans restaurant gerund door Chinezen. We kunnen kiezen tussen pizza of vis. Ze spreken geen Engels. Met handen en voeten bestellen we vis. Dat valt vies tegen, alle-maal kleine garnalen en andere vis-dingetjes. Ritske vindt het helemaal niet lekker en ik eet de helft op. Zonde, maar het is niet anders.

2 aug. – 578 km. – van Air Bag Motel in Lodi naar hotel Holger in Ettlingen

We hebben heerlijk geslapen. Na het ontbijt gaan we eerst op zoek naar een bank. Ik wil pinnen, komt er geen geld uit de automaat. Wat nu, eerst maar eens vragen bij de bank. Ik mag mijn bankgegevens controleren, maar door de zenuwen weet ik het wachtwoord niet meer. Wij wisselen emailgegevens uit en thuis ga ik mijn bankafschriften controleren. Wat een ellende. We gaan maar weer op pad. Bij Milaan is het ontzettend druk, maar het rijdt toch nog redelijk door. Voor de Gottard staat zo’n drie km file, is ook niet zo veel. Deze keer rijden we door de tunnel, het valt niet tegen, maar fris is anders. We gaan nu richting Basel om de camping te betalen. Dit hebben we op de heenweg vergeten. De mevrouw herkent ons nog, ze heeft onze camping card nog. Ze heeft goed gedacht dat wij misschien nog wel langs zullen komen om te betalen. We voelen ons prettig dat we onze schulden hebben voldaan. In Duitsland eten we een lekkere bratwurst. Om vijf uur zoeken we een hotel. Dit gaat aanmerkelijk sneller dan gisteren. Daar ontdek ik dat ik de creditcard kwijt ben. Een ongeluk komt nooit alleen. De creditcard maatschappij maar bellen om de card te blokkeren. Dit duurt een eeuwigheid, het systeem werkt niet, dat hebben wij weer. Als de card geblokkeerd is dan krijg ik een belletje. Afwachten dus maar. We gaan eten bij een Grieks restaurant, hopelijk is dit beter dan gisteravond. En dat is het, we hebben deze vakantie nog niet zo lekker gegeten. Een goede afsluiting, het lekkerste Griekse eten in Duitsland.

3 aug. – 624 km. – van hotel Holger in Ettlingen naar huis

Deze nacht slapen we ook weer goed en na een uitstekend ontbijt gaan we richting huis. Op buienradar zien we dat we het niet droog houden vandaag en ja hoor na 50 km kan het regenpak al aan. De eerste en de laatste dag van de vakantie regen, het kan slechter. Alleen bij Karlsruhe komen we in een kleine file terecht, voor de rest helemaal niet. Zo nu en dan valt er weer een bui, het regent gelukkig niet constant. We schieten lekker op. Langzaamaan wordt het droog en bij Apeldoorn kan het regenpak weer uit, het is weer lekker warm, wel 28 graden en dat voor Nederland. Even na vier uur zijn we weer thuis. Afgezien van Ritske zijn ongeluk helemaal heelhuids. Morgen naar de dokter en waarschijnlijk het ziekenhuis. De huisarts stuurt Ritske inderdaad door naar het ziekenhuis. De arts bestudeert zijn schouder en trekt dezelfde conclusie als de Griekse arts. Het is geen groot probleem, het sleutelbeen is niet gebroken, alleen de spier banden hebben een opdonder gehad. De bobbel zal altijd op zijn schouder blijven zitten. Hij mag alles doen, mits het geen pijn doet. De tijd zal het probleem oplossen.

We kunnen terug zien op een hele bijzondere vakantie. We hebben ontzettend genoten van het weer en van alle oudheden die we hebben gezien.

Home