Home | Spanje/Portugal | Belarus | Griekenland | Turkije | Amerika/Canada | Italie |Mnt Ventoux | koffers

Motorvakantie naar Moskou – 2018

hierboven de route die we hebben gereden

eindbestemming het Rode Plein!

27 juli, dag 1 – 107 km naar Odoorn, 452 km naar Schwerin (Duitsland), totaal: 559 — Hotel am Hauptbahnhof

Dit jaar gaan we heel anders op vakantie dan normaal. We gaan met een georganiseerde reis mee naar Moskou. Ritske wil liever niet samen door Rusland rijden en zo kunnen we toch naar Moskou, mijn grote wens om deze stad een keer te bezoeken. Via OK Reizen hebben we een reis naar Moskou geboekt. Alles wordt voor ons uitgezocht en geboekt. Wel een beetje saai. Anders kan ik mij uren vermaken met het vinden van campings en het maken van routes. Kijken hoe dit ons bevalt.
 
Om 6 uur gaat de wekker en om 7 uur rijden we weg. Op naar MOSKOU, spannend. Het is al 22 graden als we vertrekken, zo warm is het nog nooit geweest als we op vakantie gaan. De trui hoeft niet eens aan. We verzamelen in Odoorn. Daar drinken we met de groep een bakje koffie. De eerste dag rijden wij niet met de groep mee. Wij gaan bij M (oud collega van Ritske) even koffie drinken. We bekijken zijn huis, een jaren dertig huis, wat hij prachtig verbouwd heeft. We zitten gezellig buiten een kop
koffie te drinken. Na een uurtje, het is dan al ruim 30C, gaan wij richting Schwerin, onze eerste overnachtingsplek. Omdat we samen rijden en een stop veel korter duurt schiet het lekker op. Straks halen we de groep nog in. Bij Bremen staat een gigantische file, denk wel 40 km. In Duitsland mag je officieel niet tussen de file door rijden. Doen we toch maar, anders staan we hier morgenochtend nog. Via allemaal binnenwegen rijden we verder, mooie route. Als we bij de pont over de Elbe komen, zien we daar de groep staan.
dag1 1
overleg bij de pont

Toch ingehaald. Blijkt dat de pont niet vaart, de waterstand in de Elbe is te laag. We moeten 35 km omrijden voordat er een brug over de Elbe is. In Schwerin eerst alle koffers naar binnen brengen. Poeh wat is die topkoffer zwaar en we moeten vier trappen omhoog. Zweten zeg, want het is bloedheet. Op de kamer komen we er achter dat het kettingslot nog in de topkoffer zit. Omdat de motoren in een parkeergarage staan hebben we alleen het schijfremslot gebruikt en het zware kettingslot in de topkoffer laten zitten. Dit overkomt ons niet weer. Pfft, eerst een douche en dan een koude bier. Beneden ontmoeten we C en D, zij zijn rechtstreeks naar Schwerin gereden. Tijdens het eten worden we geanimeerd door de Bulgaarse hoteleigenaresse.

dag1 2

Ze kan mooi vertellen, op het laatst gaat ze zelfs voor ons dansen. Na het eten stelt iedereen zich aan elkaar voor. We zitten daarna nog even buiten te borrelen. Gelukkig staat er een ventilator op de kamer, geeft enige koeling. Het is bloedheet onder het platte dak.  

28 juli, dag 2 – 425 km van Schwerin naar Walcz (Polen), Hotel Bialo Domek


dag2 1
We hebben iedere dag een strak schema, 7:00 uur opstaan en inpakken, 8:00 uur ontbijt, 9:00 uur vertrek. We hebben veel stops vandaag, koffie, benzine, brug die wel 20 min open staat, eten. Met een grote groep (13 personen en 12 motoren), duurt een stop veel langer dan als je met z’n tweeën bent. W heeft weer een mooie route uitgezet door het oosten van Duitsland en een stuk Polen.In Oost Duitsland hebben de oude dorpjes nog de kasseien van vroeger liggen. Dit remt behoorlijk af. Ook rijden we langs een DDR-museum. Hier had ik best wel even willen stoppen, helaas is daar geen tijd voor. Dit is het nadeel van reizen met een groep. We tanken in Polen, de benzine kost hier omgerekend € 1,25, toch nog weer goedkoper dan in Duitsland. Na een paar uitgestorven Poolse dorpjes komen we op een lange rechte weg van wel 100 km met nieuw asfalt. Dit zal in Rusland wel vaker gebeuren, kunnen we alvast wennen. Alhoewel de wegen dan vast niet zo goed onderhouden zijn als deze weg. Als we aankomen in het hotel is het vaste prik: eerst douchen en dan een koud biertje. Dat smaakt heerlijk na een warme dag motorrijden. Na het eten gaan we met een groepje een stukje wandelen en daarna nog een borreltje drinken. Dit wordt ook een vast avondritueel. Even de benen strekken na een lange dag motorrijden. Bovendien zie je dan nog iets van de stad waar je verblijft.

29 juli, dag 3 – 360 km van Walcz naar Olsztyn (Polen), Hotel Warmynski


Vanochtend de trui aangetrokken, was een beetje fris, nog net geen 20 graden. Met een doorwaai-jas is het dan zomaar koud. We hebben afgesproken om de tankstops zoveel mogelijk te combineren met koffie of iets te eten. Het is niet gezellig om het zo te doen, maar anders komen we in tijdnood. Er moet iedere dag best wel een afstand afgelegd worden en anders redden we het niet om op tijd in het volgende hotel aanwezig te zijn. Het is behoorlijk warm en dan wil je voor het eten wel even douchen. Op deze manier hebben we ook tijd om te stoppen als we iets interessants tegen komen. Dat lukt bijna direct, we stoppen bij een ruïne. Even een fotomoment.

dag3 1

 

 

 

 

 

 

 

Bij een tankstation gaan we tanken en een broodje te eten. Hier hebben W en J ook een broodje gegeten tijdens hun reis naar St. Petersburg, Schijnt goed te zijn. Nou inderdaad, het is geen broodje, maar een gigantisch brood met heerlijke vulling. We smullen. Een aantal kilometers verderop wordt Ritske door een wesp in zijn arm gestoken. Hij had de rits van de mauw los voor de broodnodige ventilatie. Ik probeer de plek uit te zuigen, of het helpt is afwachten. Na nog een stukje rijden wordt de lucht erg donker, ja hoor een fikse bui. Regenpak aan. Niet veel later halen we de groep weer is, die trekt ook het regenpak aan. Bij de volgende tankstop kan het regenpak weer uit. Het is soms best spannend of het weer zal gaan regenen, maar we bereiken droog het hotel. Wel is onderweg de koplamp van Ritske zijn motor kapot gegaan. Gelukkig hebben we een reservepit bij ons. De motoren staan in een parkeergarage onder het hotel. Droog, maar erg warm. Na veel gepruts eindelijk de koplamp kunnen vervangen. Nu hebben we echt een douche nodig, drijfnat van het zweet. Maar goed dat we vandaag redelijk op tijd in het hotel waren, kunnen we voor het eten ook nog een koel biertje drinken, hebben we wel verdiend. Na het eten weer de gebruikelijke wandeling. Natuurlijke willen we ook nog wat drinken. Dit gaat niet van harte bij het personeel, Tjonge zeg wat een stuk chagrijn is die ober. Het bier wordt voor je op tafel gekletst en als iemand nog iets besteld komt er eerst een grote zucht. De bar is achter een gordijn, wat maar een klein stukje open staat. Niet te veel bestellen. Na een bestelling trekt Poetin (die bijnaam hebben we hem gegeven) het gordijn dichttrekt. S heeft toch nog zin in een bier en trekt het gordijn weer open en klopt op de bar. Tot onze verbazing krijgt hij het ook nog. We hebben veel gelachen om deze manier van bedienen. Hoe hou je het vol als je met zo je vak moet uitoefenen. Het is een keurig hotel, met zeer onvriendelijk personeel. Als we ‘s ochtends de sleutel inleveren kan er nauwelijks goedemorgen vanaf. Wegwezen hier.
 

30 juli, dag 4 – 340 km van Olsztyn naar Kaunas (Litouwen), Hotel Magnus

 
kathedraal in Swieta Lipka

Het was een prima ontbijt. Het personeel was weer ‘ontzettend’ vriendelijk. Wat een gek hotel. Maar snel weer op de motor, beter dan tegen de chagrijnige gezichten van de hotelmedewerkers aan te kijken. We rijden door een stadje met een rotonde. T let even niet op en tikt tegen S aan. T legt zijn Harley op de zijkant. Gelukkig heeft de Harley grote valbeugels en misschien op een enkel krasje na geen schade. In Swieta Lipka bekijken we een prachtige kathedraal. Echt de moeite waard van het bekijken.
Jammer genoeg speelt het orgel niet. Op het terras drinken we een lekker bakje koffie.
We moeten weer verder, we hebben nog wat kilometers te gaan.

Wolfsschanze

In het dorp Gierloz bekijken we het hoofdkwartier van Hitler, de Wolfsschanze. Hitler verbleef hier van juni 1941 tot november 1944. Hier is door Claus von Stauffenberg een mislukte aanslag op Hitler gepleegd. Interessant om te zien. We eten een broodje, het duurt eeuwen voor het klaar is.  Kun je sneller een broodje bij de benzinepomp eten. Aangezien Litouwen ook tot de EU behoort, kunnen we zo doorrijden bij de grens. Omdat we nogal wat tijd bij de bunkers hebben verloren snijden we een stuk af. Kaunas is een grote stad, toch rijden we in één groep goed naar het hotel. We komen pas om 18:30 uur aan. Wij nemen iets te veel tijd voor de douche en verschijnen als laatste bij het diner. De anderen zitten al aan het voorgerecht. Zoals het spreekwoord luidt: vele laatsten zullen de eersten zijn, krijgen wij snel ons eten geserveerd en als eerste het toetje. Na het eten lopen we de stad in. Mooi centrum met een mooie kathedraal met een plein ervoor. Aan het plein een terras, hier moet natuurlijk een biertje gedronken worden. Als we weer terug komen in het hotel zit de rest van de groep op het panoramaterras. Hier nog een afzakkertje genomen. Om 23:00 uur gaat het terras dicht, dan maar naar bed. In de lift gaat JH tegen de knopjes staan, we stoppen op iedere verdieping. We hebben grote lol om deze onbedoelde stunt.

31 juli, dag 5 – 421 km van Kaunas naar Opochka (Rusland), Hotel Opchka

 
 
grensovergang: wachten en papieren invullen om de motoren in te voeren

Als we beneden komen om alvast de tassen met kleren in de motor te stoppen, staat S ietwat beteuterd bij zijn motor. De sleutel wil niet meer draaien in het contactslot. Oei wat nu. Eerst maar ontbijten, het is nog vroeg en dan hebben we in ieder geval een ontbijt gehad. Tijdens het ontbijt ziet F dat de sleutel krom is. S heeft een reservesleutel bij zich, die doet het wel. Pffft, grote opluchting. Bij Ritske draait de sleutel de laatste tijd ook al moeilijk rond. Zijn sleutel is ook een beetje krom. Hij buigt de sleutel recht en wonder boven wonder draait het weer soepel. Wijze les: eerst sleutel checken. We kunnen op pad. Gelukkig maar, want vandaag moeten we de grens naar Rusland passeren en heel wat kilometers rijden. Eerst een hele lange rechte weg naar het oosten. Zo nu en dan een stad, Daugavpils is de grootste stad waar we doorheen rijden. Hier overnachten we op de terugweg. Na 365 km komen we bij de grens. Eerst de Letlandse grens. Na controle van het paspoort en het kentekenbewijs mogen er 5 motoren door. Na een kwartier wachten mag de rest ook door. We kunnen een stukje oprijden. Weer moeten we het paspoort, kentekenbewijs en de groene kaart laten zien. Nu wordt alles ingenomen. En maar wachten. Bij een volgend hokje krijgen we alle papieren weer terug met een stempel in het paspoort. We zijn Letland uit. Nu een stukje niemandsland van een paar honderd meter en we staan voor de Russische grens. Weer paspoort, kentekenbewijs en groene kaart afgeven. Ook moeten we een formulier in duplo invullen met onze adresgegevens en waar we heen gaan en wat de bedoeling van ons bezoek is. Weer wachten, alles overtypen, wachten, nog een keer controleren, wachten. Ja we mogen door naar de invoer van de motoren. Hiervoor hebben we thuis al een formulier ingevuld. Dit is niet genoeg, moet nog een keer op een blanco formulier ingevuld worden. Wij hebben onze formulieren enkelzijdig afgedrukt. Dit had dubbelzijdig gemoeten. Soms wordt het formulier dubbelzijdig gekopieerd, want enkelzijdig kan natuurlijk niet als het dubbelzijdig moet zijn. Mijn formulier wordt met nietjes aan elkaar geniet, dan is het toch dubbelzijdig, de oplossing. Eerst worden we maar door één douanier geholpen. Hij raakt helemaal gefrustreerd van zoveel motoren en mensen om zijn hok. Vooral als het formulier van S zoekt raakt terwijl het op zijn bureau ligt, waar S het ziet liggen. De douanier loopt kwaad weg en komt een kwartier later weer terug. De al wat oudere douanier krijgt het weer moeilijk. Na een modern kentekenbewijs komt J komt met een oud papieren kentekenbewijs. Deel I is J echter vergeten te geven. De beste man snapt er niets van. Uiteindelijk komt J er achter dat deel I er ook bij moet, gelukkig vindt hij het tussen zijn papieren. Zelf maak ik ook een fout door ons adres niet goed in te vullen. Gewoontegetrouw vul ik P. Jurjensstrjitte in, terwijl op mijn kentekenbewijs Pyter Jurjensstrjitte staat. Dit is moeilijk te snappen. Gelukkig is er ondertussen versterking gekomen en tref ik een jonge vrouwelijke douanier. Ze vindt het niet leuk en blaft me behoorlijk af. Als alles overgetypt en van de benodigde stempels is voorzien mag ik ook door. Ondertussen had ik haar naam op het naambordje gelezen en zeg ik spaciba Elena. Ik krijg een grote glimlach van haar. Eindelijk mag iedereen door. Eerst nog foto’s van de voor- en achterkant van onze motoren maken. Ja we mogen. Als we de motoren starten vallen we bijna om, ze staan ons alle drie uit te zwaaien met een grote glimlach. Zelfs de oudere douanier is ineens heel enthousiast, hij maakt motorgeluiden en draait met zijn rechterhand het gas open. GO roept hij heel hard. Wat een gekte die bureaucratie. Hé hé, na viereneenhalf uur wachten mogen we door. Ondertussen heeft W het hotel gebeld dat we later aankomen. Ze spreken alleen Russisch en dat spreekt W niet. Hij belt Oene op en die belt het hotel weer, dat we niet voor half tien zullen arriveren.
We rijden weer naar het oosten, daar ligt Moskou. Na 10 km is er een checkpoint. We mogen rechtdoor. W gaat steeds langzamer rijden en na 15 km stopt hij. Ondertussen heeft hij op de navigatie gezien dat we óf 150 km omrijden óf een gravelweg van 30 km.

overleg op de gravelweg

We rijden weer 15 km terug naar het checkpoint. We mogen toch links af, maar de soldaten schudden hun hoofd. Poeh 30 km gravel voor de boeg. Het lijkt een vlakke weg, maar hij zit vol met wasborden, we worden helemaal door elkaar geschud. Bij de eerste bocht legt T zijn Harley op de andere zijde. Hij vindt dit echt niet leuk. Na beraad besluiten we om toch door te gaan,  150km omrijden is ook geen optie, het is al zo laat. Iedereen rijdt op eigen tempo over de gravel, dit gaat veel beter. C, D en F vliegen vooruit, die vinden het leuk. Zelf doe ik het rustig aan met Ritske achter mij. Na 15 km is er een brug van asfalt, hoera asfalt. Helaas duurt het maar 50 meter. Nog een keer 15 km gravel. We bereiken allemaal heelhuids het einde. Nu nog een keer 30 km en dan zijn we bij het hotel. Hier komen we om 21:30 uur aan. Het is een klein plaatsje en direct verzameld de plaatselijke jeugd zich om onze motoren. Het hotel is zo vriendelijk geweest om een meisje van een jaar of 15 te regelen die een beetje Engels spreekt. Zij wijst ons de weg waar we de motoren kunnen stallen. We krijgen zelfs nog iets te eten. Er is geen alcohol te krijgen, dan maar water. Wel nog koffie of thee met het gebruikelijke gebakje als toetje. We willen graag nog een borrel drinken op de goede afloop van deze enerverende dag. Buiten vraag ik de plaatselijke jeugd of we ergens nog iets kunnen drinken. We moeten dan 20 min. lopen en het is aardedonker op straat. We besluiten dan om maar naar bed te gaan. Het is niet anders. Natuurlijk is er geen lift in het hotel. Het gekke is dat de traptreden niet overal even hoog zijn, oppassen dus, goed kijken hoe hoog de volgende tree is.
 

1 augustus, dag 6 – 341 km van Opochka naar Smolensk, hotel Smolensk


Zoals altijd staan we om 7:00 uur op. Als we beneden komen zitten C en D buiten aan de zelfgemaakte koffie. Zij vertellen ons dat we pas om 9:00 uur kunnen ontbijten. Deze mededeling hebben we gemist gisteravond, het is niet anders. Dan nog maar even relaxen op de kamer. Ondertussen brengen we alvast wat spullen naar de motor. Die hebben ook een goede nacht gehad. Alles staat er nog. W heeft al weer een doek over zijn Harley gehaald. Een vieze Harley kan niet. Ik vind het wel stoer staan zo’n vieze motor. Even voor 10:00 uur rijden we weg. Eerst benzine tanken. In Rusland moet je eerst betalen en dan tanken. Je moet erop letten dat je bij de kassa in dezelfde rij staat als bij de benzinepomp, anders klopt het niet. Wij hebben precies goed gegokt, 15 ltr past er bijna in, halve ltr over. Deze geven we aan J. De benzine is spotgoedkoop, omgerekend € 0,65 per liter. We hebben nog steeds geen roebels, best vervelend. Misschien kunnen we vanavond in Smolensk pinnen. We rijden langs een zgn. Stalinorgel. Hier zijn ook stalletjes met fruit. Lennard leent ons wat roebels, kunnen we fruit kopen voor de lunch. Even voor Smolensk is het herdenkingsmonument Katin. Hier zijn veel Polen door Stalin vermoord, ook heeft Hitler hier behoorlijk huis-gehouden. In 2010 is de tweelingbroer van de Poolse president met een vliegtuigongeluk vlakbij Smolensk om het leven gekomen. Er is hier een groot gedenkpark aangelegd met graven en alle namen van oorlogsslachtoffers op een muur geschreven. We be-kijken de eerste Russische kathedraal. Jammer genoeg kunnen we geen geld geven, want we hebben nog geen roebels. We rijden naar het hotel. Het is een grote toegangsweg met in de midden tramrails. Niet zoals bij ons, ze liggen op enorme houten blokken met heel veel gaten en hobbels. Daar moet je niet op rijden als motorrijder. Prima hotel en na de douche eerst roebels gepind. We worden vriendelijk geholpen bij de bank in het Engels. We hadden eerst de verkeerde machine te pakken, daarom wou het niet. Hé hé, eindelijk roebels op zak, kunnen we tenminste een biertje kopen. Na het eten lopen we naar een hele mooi groene Kathedraal. Prachtig om te zien in het avondzonlicht. Eigenlijk hebben we nog wel zin in een borrel. Bij de rivier zien we allemaal gekleurde lichtjes, het lijkt op een terras. We kunnen hier prachtig buiten zitten. W loopt even een stukje en raakt aan de praat met een Rus. Ze verstaan elkaar niet, maar hij krijgt 2 wodka’s. Meer wil hij niet hebben, moet morgen wel weer fit op de motor zitten. T krijgt een naar telefoontje van het thuisfront, zijn schoonvader is overleden. De beste man was al ziek. Van te voren hebben ze overlegd dat T niet naar huis zou komen, mocht hij komen te overlijden, maar het is niet leuk om dit zo mee te maken. We lopen weer terug naar het hotel en nemen in een kroeg tegenover het hotel nog een afzakkertje. We zien dat alle straten schoongespoten worden en ’s ochtends is de stoep voor 8:00 uur al geveegd. Super schoon allemaal, je ziet absoluut geen zwerfafval.

 


kathedraal van Katin

2 augustus, dag 7 – 275 km van Smolensk naar Gagarin, hotel

 
  Bij het ontbijt hebben we overleg of we wel of niet nog eens 40 km gravel willen gaan rijden. Na de ervaringen van eergisteren is de meerderheid ervoor om het maar gewoon bij asfalt te houden. Hier zitten al genoeg gaten in. De route wordt zo iets korter, kunnen we ook vaker stoppen. We rijden natuurlijk over binnenwegen. Hier ontdekt W een monument van Napoleon. Dit staat naast een Russisch dorp. Er komt een man op ons toelopen en die vraagt waar wij vandaan komen. Gelukkig begrijpen wij wat hij bedoelt. Hij vindt het geweldig dat we helemaal uit Nederland zijn komen rijden. Hij schudt Ritske de hand, hier kan ik net een foto van nemen. Jammer genoeg moeten we de snelweg op om in Gagarin te komen. Niet overal loopt een binnenweg heen. Bij een winkel stoppen we om de lunch te kopen.
Ik moet heel nodig naar de wc. Buiten zijn te weinig bosjes, of te veel brandnetels. Ik vraag of ik in de winkel naar de wc mag, gelukkig het mag. Het is een typisch Russisch toilet, het wc papier spoel je niet door, maar stop je in een emmer. Dit gebruik herkende ik uit Wit-Rusland. In Gagarin rijden we naar het museum van Youri Gagarin. Youri Gagarin is de eerste man die de ruimte ingeschoten is, dat was in 1961. Eén keer raden hoe de stad aan zijn naam gekomen is. Het is een leuk museum. Helaas is Youri Gagarin een paar jaar na zijn ruimtevlucht overleden tijdens een vliegtuigcrash. Hij was testvlieger voor militaire straaljagers. Ritske koopt nog een mooi t-shirt met Youri als astronaut en ‘lancering 12 april 1961’ er op. Ook vinden we een speldje voor onze verzameling. We rijden nog even verder om te tanken en dan naar het hotel in Gagarin. Om drie uur zijn we er al, ook een keer vroeg. Kunnen we vandaag na het douchen en een biertje een tukkie doen. Ik maak daar dankbaar gebruik van, het is best vermoeiend zo’n reis. Na het eten lopen we de stad in. In een winkel koop ik een fles wodka, kost geen drol hier, 3 euro voor een fles. We lopen een café binnen om wat te drinken. Grote verwarring als wij alleen wat willen drinken en niet eten. Uiteindelijk mogen we achter het café op een binnenplaats zitten met allemaal partytenten met gordijntjes. Best gezellig. Bij onze drankjes krijgen we zelfs nog wat te eten van het huis: gedroogde visjes, chips en nootjes. Er wordt zelfs westerse muziek voor ons opgezet. Bij het tweede drankje komen ze aanzetten met een weckfles met uien, vis en aardappelen. We krijgen er één vork bij, om de beurt een hapje. We hebben een hele gezellige avond.

 

3 augustus, dag 8 – 221 km van Gagarin naar Moskou, hotel Holiday Inn Express


 Voor we uit Gagarin vertrekken bekijken we eerst nog de auto van Youri Gagarin. Deze staat te pronken in een glazen vitrine. Was best zeldzaam dat iemand zo´n grote auto had in die tijd in de Sovjet Unie. We rijden binnendoor tot Borodino. Hier bekijken we het klooster waar de gewonde soldaten van Napoleon werden verzorgd, voor zover mogelijk. Op het laatst hadden de doctoren totaal geen middelen meer om de gewonden te verzorgen. De artsen zijn teneinde raad weggelopen, de gewonden werden aan hun lot over gelaten. Wat een ellende. In het klooster is een winkeltje waar ik een icoon zie liggen. Ik krijg het de non niet in het verstand dat ik die wil kopen. Ze houdt een heel verhaal wat ik weer niet snap. Taalproblemen, geen icoon.
Ik maak toch nog stiekem een foto van haar, maar ze hoort de
camera klikken. Ze slaat direct een kruis. We rijden nog een klein stukje door en komen bij een groot terrein met herdenkingsmonumenten. Heel gek, de Fen hebben een monument aan de Russen geschonken, terwijl Napoleon Rusland binnenviel. Bij het museum is een jeugdkamp voor jeugd van 15/16 jaar. Zij spelen veldslagen op paarden na, doen schietoefeningen en lopen marsen. In het souvenirwinkeltje heb ik een grote matroesjka gekocht. Na de lunch vertrekken we richting Moskou. Spannend, hoe zal het rijden door zo’n grote stad gaan met een groep motoren. Dat gaat verrassend goed, er wordt rekening met ons gehouden en meestal kunnen we in één groep blijven rijden. We gaan eerst naar Sparrow Hills. Vanaf dit punt kun je over de stad kijken. Hier heeft Napoleon gestaan om naar de brandende stad te kijken en te overdenken wat zijn volgend plan wordt. ’s Avonds komen hier veel motorrijders samen. Dit doen wij maar niet, in het donker door Moskou rijden is niet zo’n goed plan. Wij rijden door naar het Rode Plein. Nu lukt het niet om bij elkaar te blijven, allemaal stoplichten. Uiteindelijk elkaar weer gevonden en rijden we het Rode Plein op, aan de achterkant van de beroemde Kathedraal. Er komt direct een beveiliger op ons af. Als  we vertellen dat we alleen even foto’s willen maken is het ok. Na ettelijke foto’s rijden we naar het hotel. Hier gaan we met vier motoren tegelijk in een lift en zo naar de parkeer-garage. Het is een mooi hotel met keurige kamers. We gaan de stad in om te eten, in dit hotel is geen diner geregeld. Ook niet erg. Vlak bij het hotel is een plein en daar vinden we een restaurant. Het zit behoorlijk vol, maar ze hebben achteraan nog wel een plekje. De airco is wel kapot, maar die wordt zo gerepareerd. We moeten aan een andere tafel gaan zitten, kunnen de monteurs erbij. Na het eten wil J persé persoonlijk afrekenen i.p.v. alles bij elkaar op te tellen en dan delen. Dit kost ons 10% extra, omdat de ober voor iedereen moet uitrekenen hoeveel hij moet betalen. In het hotel drinken we nog een wodka, kan niet anders in Rusland, de dag moet je afsluiten met een wodka.
 

4 augustus, dag 9 – 0 km Moskou


 Zoals gewoonlijk om 08:00 uur ontbijt, hebben we de hele dag om de stad in te gaan. Om 08:45 lopen we naar de metro. Voor 55 cent rij je met de metro naar het centrum. We lopen naar het Rode Plein. We kijken ons de ogen uit, wat een pracht en praal en wat een drukte op dit plein. Vooral met Aziaten, busladingen vol. Aan één kant van het plein lijkt het wel kerstmarkt, allemaal stalletjes met souvenirs. We lopen eerst maar eens rondje en drinken een bakje koffie. Wel bijzonder, koffiedrinken op een terras aan het Rode Plein. We schieten natuurlijk heel veel foto’s, dit maak je niet vaak mee. Aan de achterkant van het plein bekijken we de wisseling van de wacht. Ik word aan de kant geduwd omdat een Chinees kind voor mij wil staan, prima geen probleem. Als de moeder dan ook nog voor mij gaat staan en haar mobiel in de hoogte houdt om alles te filmen zie ik niets meer. Ze luistert totaal niet naar mij om een stapje opzij te doen. Ritske houdt daarom zijn hand voor haar mobiel, ze wordt ineens wakker. Zo kan ik toch nog de wisseling van de wacht zien. Heel bijzonder om dit te zien.
Bij de KFC eten we iets, die hebben ze hier ook natuurlijk. Als ik geld wil pinnen wordt mijn pas opgegeten. Shit. ING gebeld en mijn pas wordt direct geblokkeerd en een nieuwe naar ons huisadres gestuurd. Als Ritske aan het apparaat gaat rukken om de pas er weer uit te krijgen, komt er een boze bewaker aanlopen. Dat mag niet, maar hij helpt ons ook niet verder, kijkt alleen maar chagrijnig. Na mijn telefoontje met ING komt de pas ineens uit het apparaat. Nou ja zeg, nu is hij net geblokkeerd. Gelukkig heeft Ritske ook nog een pas. We gaan weer naar de metro en bekijken bijna alle stations in het centrum. Deze zijn aangelegd onder het regiem van Stalin, prachtige stations. Zolang je onder de grond blijft kun je met hetzelfde kaartje in- en uitstappen zoveel je wilt. Weer boven de grond lopen we door het Gorki Park. Veel jeugd is nogal gek uitgedost met pruiken, gekleurde lenzen enz. in Manga stijl. Mooi om te zien. Als we aan de achterkant het park weer uit willen, is dit afgesloten. Ze zijn bezig met graafmachines en er staan hekken voor. We hebben eigenlijk niet zo veel zin om weer helemaal naar de voorkant te lopen. Als we een opening zien gaan we daardoor naar buiten. Ja en nu, we komen op een doodlopende weg. W vraagt of we door het gebouw mogen lopen, dat mag niet. Na wat heen en weer gepraat, neemt een mevrouw ons mee. We moeten een kruip door sluip door route volgen, trap op, trap af en na 10 min. lopen komen we op een brede straat uit. Dit hadden we zelf nooit gevonden. We bedanken haar hartelijk. Ondertussen hebben we wel honger gekregen. Aan de overkant zien we een pizzeria. Gelukkig kunnen wij Russisch lezen en herkennen we het woord pizza. Het is nog ongeveer 2,5 km lopen naar het hotel. G wijst ons de weg met zijn telefoon. In de hotellobby eerst wat drinken om bij te komen van de lange wandeling. Volgens Mark zijn telefoon hebben we 17.500 stappen en 10 km gelopen. Best veel.
 

5 augustus, dag 10 – 0 km Moskou

 
We gaan weer met de metro naar het Rode Plein. We kopen nu een dagkaart, hoeven we niet iedere keer in de rij te staan voor een ritkaartje. We willen vandaag binnen het Kremlin kijken. In een glazen kantoor moeten we kaartjes kopen. Voor iedere ‘attractie’ een apart kaartje. Voor het mausoleum van Lenin staat de grootste rij, zowel in het kantoor als buiten voor het mausoleum. We kiezen voor de kortste rij. We gaan de historische kathedralen bekijken. Er staan diverse kathedralen in het Kremlin. We mogen alleen op de stoep of over het zebrapad lopen, anders worden we letterlijk terug gevloten. De kathedralen zijn heel mooi om te bekijken. Buiten staat de grootste klok ter wereld, met een grote scherf eruit, die voor de klok ligt. Door een brand in de kathedraal is de klok heel erg heet geworden. Toen ze de brand gingen blussen is de klok te snel afgekoeld, met als gevolg een grote hap eruit. De klok staat nu op de grond met de manshoge scherf ervoor. ’s Middags maken we een rondvaart op de rivier de Moskwa. We treffen weer dezelfde kaartjesverkopers als gisteravond en kunnen voor dezelfde prijs een kaartje kopen. Het kost 600 roebel. Het is ons al vaker opgevallen dat de Russen niet kunnen tellen. Ze kunnen het niet verwerken dat ze van iedereen 600 roebel krijgen. Ze willen het hele bedrag in één keer ontvangen. Ik heb maar even voor bank gespeeld en het geld van iedereen geïnd. Op de boot eten we onze lunch. We varen maar een heel klein stukje, eigenlijk teleurstellend. Het is nog te vroeg om terug te gaan. We gaan nog even door de GYM wandelen en kijken. Alleen maar kijken, niet kopen, veel te duur allemaal. Nog even een terrasje pakken voor de GYM. Je krijgt er niet genoeg van om het Rode Plein te bekijken. Met de metro gaan we naar het terras vlak bij het hotel. Hier wachten we tot iedereen er weer is. We hebben afgesproken om elkaar hier om 19:00 uur te treffen en dan met elkaar te eten. We zijn vandaag nl in verschillende groepjes de stad in geweest. Ritske is zo moe dat hij op het terras bijna in slaap valt. Hij was liever terug gegaan naar het hotel om even een tukkie doen. We eten heerlijk, hoewel het ons galgenmaal in Moskou is. In het hotel nemen we ons gebruikelijke afzakkertje voordat we naar bed gaan.

6 augustus, dag 11 – 510 km van Moskou naar Smolensk, hotel Smolensk


 
Omdat we vandaag een behoorlijke afstand moeten afleggen gaan we al om 07:30 uur ontbijten. Weer met vier motoren in de lift naar boven. We missen nog iemand, G. Ja eindelijke komt hij ook naar buiten, sanitaire stop, moet ook gebeuren. Nu Moskou nog uit, hoe zal dat gaan. Gaat voortreffelijk. In 45 min. zijn we Moskou uit. C en D willen vanaf nu achter de groep aan rijden. Als we gaan tanken, komen ze meestal ook al snel aanrijden. Maakt dus eigenlijk niet veel uit hoe snel je rijdt, tijdwinst of –verlies haal je bij de stops. We rijden langs een mooie houten huizen, het buitenverblijf van de burgemeester van Moskou. Helaas stoppen we niet. JH heeft er wel foto’s van gemaakt. We stoppen wel weer bij monument van Napoleon, het is tenslotte een reis in de sporen van Napoleon. Ook stoppen we bij een prachtige kathedraal met fel blauwe daken. De reis gaat zonder problemen door naar Smolensk. Daar logeren we weer in hetzelfde hotel. ’s Avonds maken we een wandeling de andere kant op. Op een pleintje zien we enorme matroesjka’s staan, even en fotomoment. Nu hebben we toch wel trek in een biertje. We zijn al een beetje laat, maar we vinden toch nog een terras. Het terras is niet lang meer open. Ze rollen zelfs de vloerkleden al op, vertrekken dus. Eerst nog even een foto binnen maken van de Ural of Dnjepr motor, we zijn tenslotte motormuizen. Vandaag veel gereden, best wel een beetje moe. Beste medicijn hiertegen is slapen, dat gaan we dan maar doen.

7 augustus, dag 12 – 353 km van Smolensk naar Velikiye-Luki, hotel Yubileynaya


 
We kennen de regels van dit hotel, ’s ochtends de parkeerwacht 120 roebel betalen voor het oppassen op de motor. In Rusland zie je vaak dat een apart bedrijf de parkeerplaats beheert bij een hotel. Deze mensen moeten ook hun geld zien te verdienen. Vandaag rijden we heel dicht langs Wit-Rusland. Dit merken we aan de telefoon, diverse keren heet die ons welkom in Wit-Rusland. Het is een rustige rijdag met veel rechte wegen. Oppassen voor polderblindheid? Wat we wel zien is dat er een hele zwarte lucht aan komt. Regenpak aan. Het blijft bij één bui. Het pak is weer droog gewapperd als we in een dorp aankomen met allemaal fruitstalletjes. Kunnen we mooi een lunch kopen, zijn we ook weer eens gezond bezig. Het is een gezellige drukte op het plein, de Russen vinden het ook leuk en bekijken ons met veel belangstelling. Eigenlijk moet ik naar de wc. Er staat een bordje met wc, die kant op. Al van verre ruik ik de wc, daar ga ik niet heen, dan maar bosjes opzoeken. Héhé dat lucht op. Op het plein is ook een houten kerk en de deur staat open. Dan wil ik altijd even binnen kijken. De priester verkoopt ook iconen, kan ik toch nog eentje kopen voor mijn verzameling. Bij de volgende tankstop zien toch iets geks. Ze zijn hier bezig om met een hoogwerker het dak knaloranje te verven. Zal wel ergens goed voor zijn. Bij iedere tankstop hoort ook een sanitaire stop. Ritske moet hoognodig en zoekt direct een wc op en vindt het personeelstoilet aan de zijkant. Hij heeft geluk, want na zijn bezoek wordt het toilet gesloten. Haha wat zou hij daar achter gelaten hebben? De rest moet naar een houten hokje met een gat in de grond 50 mtr. verderop. De bosjes krijgen ook nu weer bezoek. Bij het hotel aangekomen het gebruikelijke ritueel, inschrijven, douchen, biertje en eten. Als toetje is hier ook weer een gebakje met een kop koffie of thee. Nog nooit hebben we hier voor hoeven betalen, nu moeten we ineens 60 roebel per bakje betalen. W protesteert nog, maar het helpt niets. De ober begint te tappen, maar na 5 bakjes zijn de bonen op. Hij mag zelf geen bonen bijvullen. Morgenochtend is er weer koffie. We hebben er smakelijk om gelachen en ons wederom verwonderd over de Russen. We gaan na het eten weer een stukje lopen en een terras zoeken. Als we een bar vinden horen we ineens piepende remmen, er schiet een lada met een rotsnelheid de bocht om, net voor een ambulance. Het gaat net goed. In de bar wil ik graag een wijntje drinken. Nee dat verkopen ze niet, terwijl een tafel verderop wel wijn wordt gedronken. Het blijkt dat je zelf een fles wijn in de supermarkt mag kopen en in de bar opdrinken. Naar de supermarkt dan maar, verkopen ze alleen grote flessen wijn, dat is mij alleen te veel, dan maar een biertje.

8 augustus, dag 13 – 156 km van Velikiye-Luki (Rusland) naar de grens en 157 km van grens naar Daugavpils, (Letland) hotel Latgola, totaal 313 km


 
Vlak voor de grens rijden we veel vrachtauto’s voorbij. Bij het eerste checkpoint gaat het best snel, het duurt maar 45 min. en we hoeven alleen paspoort en kentekenbewijs laten zien. Op naar het volgende controlepunt. We stellen ons op in de rij ‘niets aan te geven’. Verkeerde rij, want we moeten onze motoren uitvoeren. Helemaal niet aan gedacht. We moeten ons verdelen over de drie volgende rijen. De rijen gaan redelijk gelijk op. Na 1:30 uur zijn we bijna aan de beurt. Ondertussen zijn we aan de praat geraakt met een Tsjechische student die in Moskou studeert en één keer per jaar zijn auto moet uit- en invoeren. Dit kost hem een hele lange dag. Ook zien we vier grote jeeps in de rij aansluiten die voor Discovery Channel en Geographic een reportage maken en hiervoor de halve wereld hebben over gereisd. Dit veraangenaamt het wachten ietsje. Voor de drie rijen die staan te wachten, zijn er maar twee douanebeambten beschikbaar die van de ene rij naar de andere rij lopen en wij maar wachten. Soms zijn ze ook zomaar ineens een kwartier verdwenen. We hebben in ieder geval geluk met het weer. Eindelijk zijn we aan de beurt. Ze controleren de bagage van de motor en dan mag je naar een hokje lopen om het uitklaringsbewijs te laten checken. Na een stempel mag je 25 mtr. oprijden en bij dit hokje het paspoort en kentekenbewijs weer laten controleren. Weer alles overtypen en drie keer controleren, ja we mogen door naar de Letse grens. Hier moeten we een papier invullen met adresgegevens en of je ook alcohol of sigaretten meeneemt. Weer wordt de bagage gecontroleerd, het paspoort en het kentekenbewijs. Stempel in het paspoort en weer een stukje doorrijden. Bij het volgende hokje mogen we het formulier weer inleveren en wordt het paspoort nog een keer gescand. Héhé we zijn erdoor. Het heeft een uur korter geduurd, drie en een half uur. Ritske stond in een andere rij en die was wel een half uur eerder klaar. Een stukje verderop is een restaurant en daar wachten we allemaal op elkaar. Hier eet ook de Tsjechische student een hapje en dan gaat hij weer terug, voor hetzelfde ritueel. Wij rijden door naar Daugavpils. Mooi hotel en heerlijk eten, forel. Denk dat dit de lekkerste maaltijd was van de vakantie. Ook hier drinken we de tap leeg en moeten we over op flesjes die ze niet op tijd koud kunnen krijgen. Het is wat met zo’n groep bierdrinkers in je hotel, zijn ze duidelijk niet gewend.

9 augustus, dag 14 – 332 km van Daugavpils (Letland) naar Druskinikai (Litouwen), hotel Europa Royale


 
Weer veel rechte wegen vandaag, word je wel een beetje slaperig van. Op een terras in Litouwen koffiegedronken. Leuk om een keer op een terras te zitten. Hier weten ze trouwens wel van aanpakken. Wie wil er koffie, vingers tellen en niet veel later hebben we allemaal koffie. Heel anders dan in Rusland waar ze per persoon de bestelling komen opnemen en brengen. C heeft geen tijd om koffie te drinken. Zijn motor heeft kortsluiting gekregen. Blauwe rookwolken kwamen onder de benzinetank vandaan. Hij kon de motor net op tijd uit zetten. Hij slaat aan het sleutelen en volgens hem heeft hij de elektriciteit om kunnen leiden. Het zal. We stoppen regelmatig om de slaperigheid van de rechte wegen tegen te gaan. Ritske koopt maar een redbull, helpt altijd goed. Vijf km voor Vilnius stoppen we nog een keer. Iedereen krijgt de keus: óf op eigen gelegenheid Vilnius in gaan, óf met de groep mee naar de beeldentuin. Het is 30 graden, niet leuk om dan in je motorpak en helm onder de arm in een stad te lopen. We gaan met z’n allen naar de beeldentuin. We kunnen de helmen en motorjassen bij C&D achterlaten, zij gaan niet mee het park in. Na het uiteenvallen in 1992 van de Sovjetunie zijn in Litouwen veel afgedankte beelden verzameld en in een park gezet. Heel interessant om te zien. Natuurlijk veel beelden van Lenin en Stalin. Het is nog maar een klein stukje naar het hotel. Zoals altijd gaat JH op zoek naar de receptie. Deze keer duurt het wel erg lang. We zien haar een paar keer heen en weer lopen door een glazen gang met de handen omhoog, ze weet het ook niet. Uiteindelijk komt ze erachter dat we bij de verkeerde ingang staan. Bij de juiste ingang is alles snel geregeld. Omdat het zo warm is mogen we buiten op het terras eten, grote klasse. Tegenover het hotel is een park met een waterorgel. Dit is een fontein die op muziek spuit in allerlei kleuren. Heel mooi om te zien. Het is een leuke stad met wederom een mooie kerk.
 

10 augustus, dag 15 – 468 km van Druskinikai (Litouwen) naar Gdansk (Polen), hotel Number One


 
We hebben vandaag een beste rit voor de boeg. Om 08:45 uur rijden we al. Al snel zijn we de grens over naar Polen. Overal hebben we tot nu toe altijd koffie kunnen krijgen bij de benzinestations. In Polen niet. Geen koffie vandaag. Om 12:30 uur stoppen we bij een restaurant. C en D zijn we kwijtgeraakt en zij kunnen ons vanaf de weg ook niet zien. We treffen ze vanavond vast wel weer in het hotel. We lunchen heerlijk. Wel moeten we zelf ons drinken halen, want de bardame heeft last van haar teen en kan niet lopen met een vol dienblad. Er komt versterking. Deze dame spreekt zelfs Nederlands, ze heeft in Nederland gewerkt. Het duurt wel erg lang, we zitten wel 2 uren te lunchen. Daarvoor zijn we vanochtend niet zo vroeg vertrokken. Het kasteel wat we zouden gaan bezoeken cancelen we. Onderweg krijg ik ineens een stekende pijn onder mijn linkerborst. Ik schrik me rot, denk een paar seconden dat het mijn hart is. Maar ik voel me niet benauwd, word niet kortademig, geen drukkend gevoel. Dan is het vast een wespensteek, want ik heb vanwege de warmte mijn jas een stuk open. Het doet nog steeds zeer en ik voel een dikke bult. Een wespensteek dus. We stoppen wel bij de beroemde scheepslift in Elbaski. Het is even zoeken om de scheepslift te vinden. Helaas zijn we net te laat. De boot op de lift gaat in de verte net weer het water in. Wel zien we hoe het systeem werkt, de lege lift zien we de andere kan op gaan. Knap hoe ze dit gemaakt hebben. In plaats van een kanaal te graven worden de boten in een grote kar op rails naar de overkant gebracht. We moeten nu echt opschieten, willen we nog op tijd in het hotel zijn. We besluiten om via de snelweg naar Gdansk te rijden. Euh dat dachten we. Na 20 km houdt de snelweg op en hebben we 60 km wegopbrekingen en omleidingen. Het schiet voor geen meter op. We zijn pas om half zeven in het hotel waar we snel een douche nemen voor het diner. Jammer dat we zo kort hier zijn, het is een schitterende kamer, de mooiste tot nu toe. Na het eten de mooie stad Gdansk bekijken. Het is echt een schitterende stad, wat een mooie gevels. We kijken ons de ogen uit. Hier moeten we nog een keer terug keren, dit is een veel te kort bezoek.
 

11 augustus, dag 16 – 408 km van Gdansk naar Sczcezin (Polen), hotel Vulcan


 Vanochtend een heel uitgebreid ontbijtbuffet. Jammer dat je dan op een gegeven moment vol zit. Als we naar boven gaan om onze spullen te halen, blijft de lift beneden staan en begint te piepen. Er mogen vijf personen in de lift, we staan met vijf in de lift. Euh, G is vast te zwaar. Hij stapt uit en daar gaat de lift omhoog. Geweldig, wat een grap. Bij de tankstop hebben ze weer geen koffie. Dat wordt weer een dag zonder koffie. Bovendien komt er ook nog een hele zwarte lucht aan. Net op tijd zien we een eettentje. Ze serveren enorme hamburgers met een groot bord salade en het kost ook nog bijna niets. We rijden een heel stuk langs de noordkust van Polen door een toeristische streek. Het is na de bui weer mooi weer, het is er dan ook heel druk. Vandaag eigenlijk alleen maar gereden en zo de omgeving bekeken. We overnachten weer in een prima hotel. De stand is niet zo mooi, in een havengebied. Snap het wel, kunnen (buitenlandse) arbeiders overnachten. Voor ons niet leuk, we kunnen niet naar het centrum lopen. Achteraf blijkt dit hotel heel gehorig te zijn en dat voor zo’n nieuw hotel.
 

12 augustus, dag 17 – 466 km van Sczcezin naar Hermannsburg (Duitsland), hotel Best Western


 
Vandaag de laatste dag met de groep. Morgen rijdt iedereen vanuit Hermannsburg op eigen gelegenheid naar huis. Niet leuk, het is veel te snel voorbij gegaan. Helaas. T doet zelfs nog het voorstel om vanavond een bonte avond te houden. Vlak voor de grens maken we onze laatste zlotys op. We gooien er nog maar wat benzine in, heb je toch nodig. Na de grens stoppen we weer bij een benzinestation. Hier hebben ze tenminste koffie. Wel merk je dat je nog steeds in voormalig Oost Duitsland rijdt. Alle dorpjes hebben nog wegen met kasseien. Het trilt verschrikkelijk. Vandaag hebben we weer te maken met veel omleidingen. Zelfs buiten de dorpen treffen we wegen met kasseien. Het naast-liggende fietspad is mooi geasfalteerd. Daar gaan we op rijden, trillen we niet meer zo door elkaar. De fietsers die we tegen komen vinden het minder leuk. In het hotel kunnen we in de binnentuin dineren. Voor de eerste keer hebben we een buffet met o.a. natuurlijk schnitzel. Zelf kiezen we wat anders, al genoeg schnitzel gegeten deze reis. Na het eten evalueren we de reis. Iedereen heeft echt een topreis gehad. Er zijn altijd wel een paar tips voor een volgende keer. Wij hebben er in ieder geval van genoten. We zitten nog gezellig na met de nodige biertjes en schnaps. De schnaps heeft een naam hier, wij verstaan: heilige geest. Iedereen ligt in een deuk.
 

13 augustus, dag 18 – 398 km van Hermannsburg (Duitsland) naar huis


 
Nu is echt de laatste dag aangebroken, jammer, jammer. Met weemoed beginnen we aan het laatste stuk. Reizen verveelt nooit, maar aan alles komt een eind zegt men dan. W heeft geen route gemaakt voor de laatste dag, iedereen mag op eigen gelegenheid naar huis rijden. Van C en D hebben we gisteravond al afscheid genomen, zij zijn al vroeg vertrokken en gaan via de snelweg naar huis. J vertrekt zonder groeten ook vroeg, raar. De rest blijft als groep bij elkaar en we besluiten om binnendoor en onder Bremen door te rijden. Niet weer de snelweg bij Bremen, sta je toch maar in de file. Ritske toetst het in op de garmin en hij rijdt voor. Onze garmin is al bejaard en hij stuurt de groep naar de snelweg. Bij een parkeerplaats stopt Ritske en vertelt het probleem. F toets Meppen in op zijn TomTom en die snapt het wel. We rijden heerlijk binnendoor richting Meppen. Onderweg drinken we koffie op een terras met een groot stuk taart. In Meppen gaan we nog lunchen met elkaar. Iedereen is een beetje in de mineur dat de vakantie is afgelopen. Na een hartelijk afscheid gaat iedereen zijn eigen weg naar huis. Met zes man rijden wij richting het noorden. Vlak voor Hoogeveen zien we een enorme zwarte lucht in het noordwesten hangen, precies waar wij heen moeten. We trekken het regenpak al vast maar aan. Is prettig om het pak nog bij droog weer aan te trekken dan in de stromende regen. We houden het toch niet droog. We zijn nog maar net op weg of daar regent het al. Niet echt hard. Het begint pas hard te regen tussen Heerenveen en Leeuwarden. Wat een wolkenbreuk. Het regent zo hard dat het gewoon pijn doet op mijn benen. Als we thuis zijn is het weer droog. We zijn blij dat we zonder ongelukken weer thuis gekomen zijn van een schitterende reis.
 
Wat een reis: