Home | Spanje/Portugal | Belarus | Griekenland | Turkije | Amerika/Canada | Italie | Mnt Ventoux | koffers | schilderijen

Sponsorwielertocht Ventoux3 tegen hersentumoren op de Mont Ventoux

In september 2014 hebben wij wel een heel bijzonder evenement op de motor mee mogen maken. Via een collega van Ritske zijn wij gevraagd om de sponsorwielerronde Ventoux3 tegen hersentumoren op de motor te begeleiden. Wij hadden wij nog nooit van deze stichting gehoord, de Alp’duZes is veel bekender. In principe is het doel hetzelfde, geld inzamelen, maar nu tegen hersentumoren. De stichting is opgericht in 2011 door twee mensen die zeer nabij de gevolgen van een hersentumor hebben meegemaakt. Aangezien één van de organisatoren een amateurwielrenner is, kwamen ze op het idee de Mont Ventoux drie keer te beklimmen en je hiervoor te laten sponsoren. Een geweldig plan. Waarom drie keer? Heel simpel, de Mont Ventoux is vanaf drie kanten te beklimmen. De start is in Bedoin. Er doen dit jaar 230 wielrenners mee, een dertigtal lopers, twee steppers en een Romeinse kar met passagier wordt naar boven getrokken.

 

Dit jaar wordt de ronde voor de derde keer verreden en is ondertussen een stuk professioneler van opgezet. Er doen o.a. motoren en een motorambulance aan mee als vrijwilliger. Toen Ritske gevraagd werd heeft hij direct ‘ja’ gezegd. Nu ligt die Mont Ventoux wel 1300 km vanaf Stiens. We besluiten om er in twee dagen naar toe rijden. Gelukkig mag ik woensdag vrij nemen van school. We gaan al vroeg op pad en om 17:00 uur zijn we een dikke honderd km voor Lyon, waar we een hotel zoeken. Dat gaat nogal makkelijk, op je navigatie ‘overnachten’ intypen en je rijdt zo naar het dichtstbijzijnde hotel. De volgende dag zijn we al om half één op de camping in Bedoin waar het epicentrum van de tocht is. We worden direct aan iedereen voorgesteld, zo ook aan de motorambulance-chauffeur. Hij is de drijvende kracht achter de zes motor-vrijwilligers. Het is net één grote familie op de camping, iedereen kent elkaar.Wij worden ook helemaal in de familie opgenomen.



Samen met de motorambulance verkennen we de Mont-Ventoux en rijden vanaf Bedoin naar boven. Een enkele reis is 22 km. Poeh ik heb nu al respect voor de wielrenners die drie keer de berg gaan beklimmen, dat is 66 km berg op. Sommigen beklimmen zelfs vier keer de kale berg, dat is de bijnaam van de Mont Ventoux. Aan het einde van de middag krijgen we een briefing met alle vrijwilligers. Er zijn zo’n 50 vrijwilligers die de tocht mogelijk maken.

 

 
Er doen ook bekende nederlanders mee.

Er doen in totaal zes motorrijders mee, inclusief de motorambulance. We krijgen allemaal een portofoon waarmee we de motorambulance kunnen oproepen mocht er zich een ongeluk voordoen. Ritske krijgt de fotograaf achterop. Hij gaat met de fotograaf langs de wielrenners rijden om mooie actiefoto’s te maken. Zelf krijg ik een ehbo-set mee en eten en drinken voor de deelnemers. Het kan zijn dat de lopers tussen de fourageposten in behoefte hebben aan een extra energiereep of –gelletje. Onze belangrijkste taak is goed opletten of er ook ongevallen plaatsvinden onderweg en dan eerste hulp verlenen en de motorambulance oproepen via de portofoon. Deze kan op zijn beurt de arts inschakelen die de hele dag boven op de berg verblijft. Mocht het zeer ernstig lijken dan moeten we direct 112 bellen. Ik hoop dat ik geen ernstig ongeval ga meemaken. Iemand met schaafwonden ontsmetten en verbinden lukt nog wel. In een klein dorpje, 5 km van de camping hebben we een B&B gevonden. We zitten nog even op het terras met een paar deelnemers en duiken dan ons bed in. Morgenochtend moeten we om 5:50 uur aan de start staan. Het is nog donker als we aan de start verschijnen. Alle wielrenners en lopers staan al klaar. Om exact 6:00 uur wordt het startschot gegeven. In het donker rijden ze de berg op. Het peloton valt al snel uit elkaar, de berg is ook erg steil, 8 tot 10%. Ik rij de fietsers voorbij en zie in een bocht hele dikke stenen liggen. Oei, dat gaat zo verkeerd. Op een niet al te steil stuk keer ik en rij terug. Bij de bocht parkeer ik de motor en schop de stenen aan de kant. Zo, mijn eerste goede daad voor vandaag is verricht. Boven is het ontzettend koud (6 graden) en het waait vreselijk hard, ik ben nog nooit zo blij geweest met mijn handvatverwarming. Al snel komen de eerste renners boven. Ze trekken mouwen en een windjack aan en gaan aan de andere kant weer naar beneden, richting Maloucéne. Zelf rij ik weer richting Bedoin en daarna weer naar boven. Ik moet tellen hoeveel wielrenners er nog omhoog rijden en dit doorgeven aan de arts bovenop de Mont Ventoux. Er zijn nog 43 renners onderweg. Het eerste ongeval heeft zich ook voorgedaan, een wielrenner is gevallen en zit onder de schaafplekken. Hij wordt behandeld door de verpleegkundige. Gelukkig hebben er zich geen andere ongevallen voorgedaan. De hele dag rij ik de Mont Ventoux op en neer vanuit alle drie de richtingen. Tussendoor zit ik met een andere motorrijder zo nu en dan op een terras, de inwendige mens moet ook verzorgd worden, of we genieten boven van de gezellige drukte. De wielrenners komen heel enthousiast boven, vooral als ze de berg drie keer hebben beklommen. Het is super om te zien hoe gedreven iedereen is om zich in te zetten voor deze vreselijke ziekte. Ik ben danig onder de indruk en word er helemaal stil van. Ik mag nog een keer naar beneden rijden, nu richting Sault en dan weer tellen hoeveel renners nog naar boven rijden. Als ik bijna beneden ben zie ik een renner en een vrijwilliger met zijn bezemwagen aan de kant van de weg staan. Stoppen natuurlijk, dat was ook de opdracht, stoppen bij calamiteiten. Laat daar de collega van Ritske nu staan met pech. Hoe is het mogelijk, uitgerekend hij van alle 230 deelnemers. Zijn fiets kan wel mee in de bus, maar voor hem is er geen plaats meer. Hij heeft al een (fiets)helm op, dus ik neem hem mee achterop naar boven waar zijn vriendin staat te
wachten. Een bijzonder ritje.

 

 

 

 In totaal heb ik deze dag 250 km op en neer de Mont Ventoux gereden. Het was een geweldige dag, zeer indrukwekkend. ’s Avonds eten we weer met z’n allen op de camping en krijgen we te horen hoeveel de sponsortocht heeft opgebracht: € 303.038,-!! Wat een bedrag, super. Het geld gaat minus een paar duizend euro organisatiekosten voor de volle 100% naar de hersenstichting om meer onderzoek te kunnen doen naar hersentumoren. Dit is nog steeds een ongeneeslijke vorm van kanker. De volgende dag gaan we om 09:00 uur weer richting huis, nog steeds onder de indruk van alles wat we meegemaakt hebben. We willen weer in twee dagen naar huis rijden. Als we om 20:00 uur in Maastricht zijn besluiten we om toch maar door te rijden naar huis. Om 23:15 stappen moe maar voldaan van de motor en zijn
we blij dat we zonder ongelukken weer thuis gekomen zijn.

 

Home